SPREAD LOVE

Πάντα ήμουν γκρινιάρης. Αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν όσοι με ξέρουν καλά. Κάποιες φορές η γκρίνια μου σταματούσε να είναι χαριτωμένη και γινόταν εκνευριστική. Τότε έμεναν μαζί μου όσοι είχαν υπομονή και μ' αγαπούσαν. Μια ζωή μου έφταιγαν όλα. Ίσως γιαυτό έγινα ράπερ!
Μια ζωή είχα την φαντασίωση ότι αφού εγώ ενεργώ με συγκεκριμένο τρόπο πρέπει και οι άλλοι να ενεργούν με τον ίδιο τρόπο.Αφού εγώ σέβομαι πρέπει να με σέβονται και οι άλλοι.
Σου έχω νέα Μήτσο! Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Ίσως αυτή να είναι και η μαγεία του ανθρώπινου είδους (όταν δεν φέρεται μαλακισμένα). Ποτέ όμως δεν σταμάτησα να ελπίζω και σπάνια αρνήθηκα να βοηθήσω. Αν και κάποιες φορές ήμουν και λίγο παρτάκιας. Άνθρωπος είμαι κι εγώ με ηλίθιες συνήθειες. Ωραία η αυτοκριτική μαδαφάκα! Είσαι σε καλό δρόμο.
Θα ήμουν όμως αχάριστος και παπάρας αν δεν ήμουν ευγνώμων για όσα έχω αποκτήσει. Όχι μην πάει ο νους σας σε βίλες με πισίνες. Έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες που έλεγαν και οι Κατσιμίχες. Έχω μια γυναίκα που επί 15 συναπτά έτη ανέχεται τον περίεργο ,δύσκολο ,καλλιτεχνικό αν θέλετε χαρακτήρα μου και μου προσφέρει αγάπη. Έχω ένα γιο που υπεραγαπάω και μου έχει αλλάξει τη ζωή.Και μου προσφέρει αγάπη. Έχω τα φιλαράκια Μιθριδά και Πρυτανάκο που μου δίνουν μόνο αγάπη όλα αυτά τα χρόνια παρόλες τις αναποδιές του δύσκολου όπως είπα χαρακτήρα μου. Έχω μια οικογένεια. Μάνα ,αδέρφια ,ξαδέρφια ,πεθερούς ,γιαγιάδες. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι και άλλοι πολλοί που δεν τους ξέρετε. Θα ήμουν γελοίος αν έλεγα ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν έλαβα αγάπη από τους συνανθρώπους μου. Τους περισσότερους τουλάχιστον.
Γιαυτό κι εγώ θέλω να μοιράσω την αγάπη όπως το σπρέι του γκραφιτά. Ίσως αυτό να σας ακούγεται ξενέρωτο ή μπουρδολογία. Όμως έτσι αισθάνομαι ήρεμος. Και αυτό το λέει ένας άνθρωπος που δεν ήταν ήρεμος ποτέ. Όλη μου η ζωή ήταν μια ανησυχία. Από μικρό παιδάκι πάλευα με τη ζωή και τα τερτίπια της. Κοίταζα γύρω μου και σκεφτόμουν "γιατί να είναι έτσι αυτό ενώ μπορεί να είναι αλλιώς?" Κατάρα και ευλογία ταυτόχρονα.
Εξάλλου αν δεν είσαι ευαίσθητος και ανήσυχος δεν μπορείς να κάνεις σάτιρα.
Τελειώνοντας θα ήθελα να πω σε όλους ότι αυτός ο τυπάς με το μούσι που φτιάχνει τα ραπαριστά κομμάτια και μερικές φορές σας κάνει να χαμογελάτε δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα χωρίς όλους τους ανθρώπους που προανέφερα. Την οικογένειά μου. Εξ αίματος και όχι. Είμαι τυχερός!
Love u guys!

ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΩ

Δεν ήθελα ποτέ μα ποτέ να κάνω τον κόσμο να στενοχωριέται. Προτιμούσα να τα κρατάω μέσα μου και να στενοχωριέμαι για πάρτη μου. Δικαίωμα στη στενοχώρια μαδαφάκαζ! Πάντα φορούσα το καλό μου χαμόγελο και δεν άφηνα κανέναν να καταλάβει τίποτα. Παρατηρούσα αμίλητος και επεξεργαζόμουν τα δεδομένα αργότερα.Με ησυχία. Don't believe the hype!
Μετά απέκτησα νεύρα.Όλοι στην παρέα με χαρακτήριζαν νευρόσπαστο.Όλη μου η ευαισθησία ,από την αργοπόρια του φίλου μου σε ένα ραντεβού μέχρι την "κατηραμένη κενωνία" που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια ,έβγαινε με νεύρα.Ήταν και το κωλοlada του πατέρα μου που δεν υπήρξε σημείο να μην ανάψει η μηχανή του, ήταν και ο κόσμος που δεν καταλάβαινε το hip hop ,ήταν και η καταραμένη αφραγκία ,ήταν και οι γκόμενες.Όλα μαζί!
Δεν έβγαλα άκρη. Πάλεψα να αγκαλιάσω την αδιαφορία αλλά τίποτα.Με το παραμικρό...τσουπ νεύρα πάλι! Και οι φίλοι εκεί! Να παλεύουν με το νευρόσπαστο και να μη φεύγουν. Να μου δίνουν αγάπη και πάλι αγάπη! Κι ας κατέβαζα καντήλια (από το internet).
Τελικά ήρθε φως μέσα στο σκοτάδι!
Τα Ημισκούμπρια. Ναι! Αυτή ήταν η λύση. Να περνάω αυτά που θέλω μέσα από τους στίχους. Και αυτό με βοήθησε και με βοηθάει ακόμα να ξεπερνώ άπειρες μαλακίες και άπειρους μαλάκες. Μου έφτιαξε χαρακτήρα. Με γνώρισε σε αξιόλογους ανθρώπους. Με ταξίδεψε παντού. Με έκανε καλλιτέχνη. Με έκανε ,αναγκαστικά άνθρωπο με ευγένεια. Η ευγένειά μου παρεξηγήθηκε πολλές φορές και χαρακτηρίστηκες "γλύψιμο".Δεν έγλυψα κανέναν και δεν ζήτησα ποτέ βοήθεια από κανέναν.Μόνο από τους δκούς μου.
Κι έτσι η στενοχώρια έγινε σάτιρα. Η ευαισθησία έγινε καυστικότητα. Και τα νεύρα μουσική.
Οι μαλάκες παρέμειναν.Γέννησαν κιόλας καινούργια μαλακάκια.Το μακρύ τους και το κοντό τους.
Κυρίως το κοντό τους που έλεγε και ο Τζιμάκος. Κι εγώ να γράφω ασταμάτητα. Να νευριάζω και να γράφω.Να γράφω και να νευριάζω. Και τελικά να τους γράφω.
Λάθη έκανα και μαλακίες έκανα.Ποιος δεν κάνει στην τελική. Στενοχωριέμαι για κάποιους ανθρώπους που στενοχώρησα και για άλλους ΝΑ ΜΟΥ!
Είμαι ένας άνθρωπος ,ένας ευαίσθητος καλλιτέχνης που προσπαθώ να ζήσω σε έναν κόσμο που δεν έφτιαξα εγώ. Προσπαθώ να αλλάξω έναν κόσμο που δεν έφτιαξα εγώ. Με τον τρόπο μου. Όπως ξέρω εγώ. Με τη μουσική. Όπως με δίδαξαν κάποιοι παλιότεροι.Όπως με διδάσκει η γυναίκα μου και όλη η οικογένειά μου. Όπως με διδάσκει κάθε μέρα ο γιος μου.Όπως με διδάσκει η κοπέλα που δουλεύει στο σούπερ μάρκετ και ο κηπουρός που κλαδεύει κήπους αλλονών. Όπως με διδάσκετε όλοι εσείς
Γερνάω και συνεχίζω πάντα να μαθαίνω.

ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Σήμερα σταμάτησα το αυτοκίνητο για να περάσει μια μεγάλη κυριούλα κι εκείνη περνώντας μου χαμογέλασε.Έμεινα ακίνητος μερικά λεπτά ,χαμένος στο χαμόγελό της.Τι χαμόγελο ήταν αυτό!
Ήταν το χαμόγελο που σε κάνει να ξαναγαπήσεις τη χώρα και τους ανθρώπους της.
Το χαμόγελο που είχε η γιαγιά μου η συγχωρεμένη όταν σκάγαμε μύτη από την Αθήνα στο χωριό.
Το χαμόγελο της γυναίκας μου όταν της έκανα πρόταση γάμου.Το χαμόγελο του γιου μου όταν τον παίρνω απ' το σχολείο.Το χαμόγελο των παιδιών όταν μας βλέπουν στα live.
Και σαν τον άνθρωπο που έχει λιώσει στη δίαιτα και τρώει μετά από καιρό την πρώτη του σοκολάτα ξαναένιωσα πράγματα.Μέσα στη μουντίλα της οικονομικής κρίσης ,της αφραγκίας και της απελπισίας ξαναένιωσα πράγματα.Πραγματα θαμένα ή χαμένα.Πράγματα που η κατήφεια ,οι κακές σκέψεις και ο φόβος για το αύριο δεν μ' άφηναν να νιώσω.
Ένιωσα πάλι τη στιγμή που αγόραζα το "Αγόρι" και τη "Βαβούρα" από το περίπτερο.
Ένιωσα πάλι τη γεύση του παρφέ σοκολάτα από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου που ο θάνατος των μικρών επιχειρήσεων το οδήγησε στην εξαφάνιση.
'Ενιωσα πάλι τη χαρά του γκολ με μια μισοξεφούσκωτη μπάλα στην πλατεία μου.Στην πλατεία που μεγάλωσα ,έζησα ,ίδρωσα,ερωτεύτηκα,κάπνισα και τσακώθηκα.Στην πλατεία μου που σήμερα είναι κυριλάτη κι εγώ ακόμα παιδάκι.
Ένιωσα ξανά το χτυποκάρδι όταν η φίλη "μεσάζοντας" μου έλεγε ότι η κοπέλα που γουστάρω με γουστάρει και εκείνη ή ότι είμαι σαχλός.
Ένιωσα τους φίλους να μου δείχνουν την αγάπη τους σε κάθε βήμα της ζωής μου.
Ένιωσα ξανά το παλιόκρασο που είχα πιεί πριν μπω φαντάρος να ανεβαίνει πάλι στον οισοφάγο μου.
Ένιωσα τη χαρά του πρώτου μισθού μου και την αντιπάθειά μου για κάθε μορφή εργοδοσίας.
Ένιωσα την τρέλα της ραδιοφωνικής μου εκπομπής και την ασταμάτητη αγάπη μου για τη μουσική.
Ένιωσα ένιωσα ένιωσα!
Ένιωσα ο "καταραμένος" που μούλεγε και ο Κηλαηδόνης!
Και η καλή κυριούλα πέρασε από μπροστά μου σκυφτή και χαμογελαστή και άφησε εμένα πίσω της να σκέφτομαι.
Σήκωσα το κεφάλι πάλι ψηλά.Ποιος θα με ξαναρίξει όταν έχω το παρελθόν μου να με τσιγκλάει συνέχεια?
Ποιος?

ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΦΙΛΕ!

Μερικές φορές ξεχνώ που ζω και τι έχω γύρω μου. Παρασύρομαι από την ευαισθησία μου και τον καταραμένο ρομαντισμό μου και πέφτω. Μένω ώρες ,μέρες πολλές μέσα στο χαντάκι σαν παρατημένος πεζός μετά από εγκατάλειψη. Εγκατάλειψη σκέψεων ,ιδεών και αξιών μέσα στο ξεραμένο χαντάκι. Πόσο θέλω να μείνω μέσα! Πόσο καλά ήταν κάτω από την κουβέρτα μου πριν σηκωθώ! Πόσο σκληρός είναι ο κόσμος και πόσο αδιάφορος.
Πέθανε για να ζήσω. Χα! Δεν είναι έτσι. Ποτέ δεν ήταν. Σηκώνομαι ,τινάζω τη σκόνη από πάνω μου και συνεχίζω κουτσαίνοντας. Κύριος! Δεν πειράζει. Ένα πόδι χτύπησα. Το πόδι της εμπιστοσύνης. Ούτε η πρώτη φορά ούτε η τελευταία. Η μόνη φορά που κοίταξα την πάρτη μου σε αυτή τη ζωή ήταν όταν έκρυβα μικρός καμιά σοκολάτα από την αδερφή μου. Δεν είμαι άνθρωπος που περιμένει πολλά από τους άλλους. Λίγα και τυπικά. Και μετά εγώ θα δώσω. Όπως έδινα όλη μου τη ζωή σε όλους.
"Ωχ τα έχει χάσει! Τρελάθηκε! Δεν άντεξε! Πάει κι αυτός!"
Κρυφές κουβέντες ,κρυφές σκέψεις ,μαλακισμένες απόψεις.Ο καθένας παίζει το παιχνίδι για την πάρτη του και το παρουσιάζει ομαδικό. "Για το καλό σου και το καλό μας".
Μπούρδες! Παπάτζες! Αναμενώμενοι. Τυχάρπαστοι. Καιροσκόποι.
Δεν καταλαβαίνουν. Δεν βλέπουν πέρα από κει που φτάνει το μάτι τους. Δεν είναι αυτή η ζωή πιστέψτε με. Δεν είναι. Είναι κάτι άλλο. Κάτι που σε φωτίζει. Κάτι που σε γεννάει ξανά από τη μήτρα του σύμπαντος! Κάτι που σ' αλλάζει και σε κάνει να σκέφτεσαι καθαρά.
Άλλος το λέει αγάπη. Άλλος μουσική και άλλος τέχνη. Άλλος το λέει γαλήνη και άλλος οικογένεια. Άλλος το λέει αληθινή φιλία!
Ναι απογοητεύεσαι. Ναι πονάς. Αλλά στο τέλος της μέρας κοιτάς στον καθρέφτη την ηρεμία των ματιών σου και σκέφτεσαι " μια χαρά φίλε ,μια χαρά!".

RAP VS METAL ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ

Πολλές φορές τα φιλαράκια μου με ρωτούν πως μπορώ να ακούω Ηip Ηop και με την ίδια ευκολία να ακούω και Heavy Metal. Συνήθως απαντώ "Η μουσική είναι μία".
Αν καθίσω με τον σχιζοφρενή εαυτό μου να κουβεντιάσω θα δω τα δυο ατομάκια να με κοιτούν με δίψα για μάθηση και μουσική. Ο ένας με το καπελάκι του και τα φαρδιά του (που πλέον έγιναν στενά γαμώτο) και ο άλλος με τα μακριά μαλλιά και τα στενά του (πλέον επιτρέπονται και τα φαρδιά στο Metal).
Και θα ακούσω τις δυο φωνές μία να μπερδεύονται και μία να ξεκαθαρίζουν.
Πόσο λάτρεψα το "Prisoner" και το "Trooper" από τους Maiden και πόσο πορώθηκα με το "Bad" και το "Radio" του LL Cool J! Πως γαύγισα στο φεγγάρι με το "Bark at the moon" και χτυπήθηκα με το "Crazy train" και πόσο κοντά αισθάνθηκα στο "Walk this way" και στο "Fight for your right to party"! Τη τρέλα ήταν αυτή με τους NWA και τον Eazy E και πόση αγάπη για Scorpions και Priest!
Θυμάμαι στο σχολείο είχα έναν φίλο μεταλά που επέμενε ότι αν ακούω Scorpions δεν μπορώ να ακούω Priest.Άλλες εποχές! Ρομαντικές ,όμορφες, σκληρές και καθαρές αλλά και μαλακισμένες.
Εποχές που έπρεπε με το ζόρι να βάλεις ταμπέλα.Να ανήκεις κάπου.Ε όχι ρε φίλε είπα. Θα κάνω αυτό που γουστάρω εγώ.Θα ακούω ότι γουστάρω εγώ και να μου!
Κι έτσι συνέχισα την Metal-Rap διαδρομή μου πριν γίνει και αυτό νέο είδος μουσικής.
Αγκάλιασα και τις δυο κουλτούρες με αγάπη και αφοσίωση και μέχρι σήμερα αυτό κάνω.
Οι μεταλάδες είναι τα καλύτερα παιδιά! Οι ράπερς μπορεί να μην είμαστε τα καλύτερα παιδιά αλλά αρκετοί έχουμε βαθιά ριζωμένη την έννοια του σεβασμού και τον δίνουμε με την ίδια ευκολία που dissάρουμε τον άλλο ράπερ.
Οι μεταλάδες είναι πιστοί και σταθεροί στην μουσική τους και στην εμφάνισή τους. Οι ράπερς που το πιστεύουν είναι και αυτοί σταθεροί.Λιγότεροι μεταλάδες έχουν ξεστρατίσει περισσότεροι ράπερς γίνονται μπουζουκλερίδες.
Το rap δεν είναι πια νέο κίνημα. Είναι παλιό και αν το αγαπάς και το πιστεύεις το ακολουθείς. Πολλοί παρανόησαν την έννοια του rap βαφτίζοντάς το (λανθάνων) underground με την παγίδα του "δεν παίζω εκεί γιατί είναι πολύ φωτεινά" ή "θα παίξω εκεί που είναι πολύ σκοτεινά" και πολλοί βαφτίζοντάς το "συμπλήρωμα" στην ελληνική μουσική υποκουλτούρα.
Το metal είναι σαφώς παλιότερο κίνημα και με περισσότερο ενεργό κοινό στην Ελλάδα. Έχουν κι εκείνοι παρόμοιες παραξενιές με το τι είναι "underground" και τι "εμπορικό" αλλά η διαφορά τους είναι ότι σαπορτάρουν (σχεδόν) όλοι τα εγχώρια metal συγκροτήματα και τιγκάρουν τα μαγαζιά με ξένα συγκροτήματα.
Στο ελληνικό hip hop υπάρχει μια αμάθεια (ασυγχώρητη πια) για το ξένο hip hop και την ιστορία του με αποτέλεσμα να μην γεμίζουν μαγαζιά οι ξένοι ράπερς που έρχονται στην Ελλάδα (κι έτσι δεν ξαναπατάνε) αλλά γεμίζουν μαγαζιά τα ελληνικά σχήματα.
Από τη μία είναι καλό να σαπορτάρουμε τα ελληνικά groups από την άλλη το ξένο hip hop έχει εκπληκτικά πράγματα να δώσει και έχει ήδη δώσει άπειρα.
Μετά λοιπόν από τις αμπελοφιλοσοφίες μου καταλήγω ότι θα κλάψω από χαρά όταν ακούσω το "Straight outta Compton"  και το ίδιο θα συμβεί όταν ακούσω το "I want out".Θα χτυπηθώ το ίδιο ακούγοντας "Microphone fiend" και "Shoot to thrill".Θα πορωθώ το ίδιο με "Dont believe the hype" και με "Last in line".
Μπήκατε στο νόημα νομίζω. Καταλήξατε και επίσημα ότι είμαι σχιζοφρενής? Όχι.
Είμαι μυαλό ράπερ με καρδιά μεταλά. Και σας αγαπάω και τους δύο το ίδιο.
Φέρτε τώρα τις μπύρες γιατί θα βάλω να ακούσω Ρίτα Σακελλαρίου να πορωθώ!

ΗΜΙΣΚΟΥΜΠΡΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αρχές του 1990. Μόλις είχα τελειώσει από την αδιάφορη δουλειά που έκανα, με τον αδιάφορο εργοδότη μου να γκρινιάζει μέσα στ' αυτί μου για πολλοστή φορά και εμένα το μυαλό μου να σκέφτεται μόνο ότι οι Geto Boys μόλις είχαν βγάλει νέο δίσκο.Η ραδιοφωνική εκπομπή μου πήγαινε περίφημα.Οι ράπερς είχαν αγκαλιάσει το θεματάκι μου κι εγώ αισθανόμουν στην κορυφή του λόφου.
Εκείνη την ημέρα είχα ραντεβού με έναν ακροατή μου ,τον Μιθριδάτη, για να μου δώσει ένα demo του μπας και το παίξω στον σταθμό.Ο μικρός Μιθριδατάκος αφού άλλαξε 100 λεωφορεία για να έρθει στον Χολαργό να με βρει από τα σκληρά στενά της Κυψέλης έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του μπροστά μου.Μέχρι τότε ήταν απλά μια φωνή στο τηλέφωνο του σταθμού.Ήταν ένα παχουλό παιδάκι,γύρω στα 16 με καπέλο Raiders, ντυμένος στα μαύρα (όπως όλοι τότε και όπως εγώ ακόμα) λόγω N.W.A και γυαλιά όπως του MC Serch των 3rd Bass! Xαμογέλασα σαν ηλίθιος γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ο διάβολος σύντομα θα κατέβαινε στον Χολαργό και τρια ατομάκια θα έτρεχαν να τον κοντράρουν.
Ο Μιθριδάτης ήταν πολύ ώριμος για τα 16 του χρόνια και μου πλάσαρε με αριστουργηματικό τρόπο την "πατάτα" που μου έφερε να ακούσω.Ακόμα δεν ραπάριζε ο ίδιος απλά προσπαθούσε να κάνει τον dj.Όταν το άκουσα έφριξα! Ήμουν και από τότε λίγο ντροπαλός και δεν ήξερα τι να του πω.Τελικά του το είπα."Φίλε μου δεν είναι καλό".Δεν φάνηκε να απογοητεύεται αντίθετα στην πρότασή μου να κάνω εγώ τον mc του group (άλλος κι εγώ) φάνηκε πολύ χαρούμενος.Άσε που τον έσπρωξα με το ζόρι να ραπάρει για να έχω κι εγώ παρτενέρ στα raps μου.
Μετά από μερικές προσπάθειες να φτιάξουμε "σοβαρά" κομμάτια με την "ριζοσπαστική" για τότε άποψη "ελληνικός στίχος" τα αφήσαμε όλα στην άκρη και αρχίσαμε να γράφουμε αυτό που μας έβγαινε αβίαστα.Ημισκούμπρια!
Τα Ημισκούμπρια ήταν,είναι και θα είναι ο εναλλακτικός λόγος στην ήδη εναλλακτική μουσική που λέγεται hip hop.Οι "ηχογραφήσεις" ξεκίνησαν με θρησκευτική ευλάβεια στο σπίτι μου στον Χολαργό,προς μεγάλη απογοήτευση της μάνας μου, με instrumentals από δίσκους γνωστών καλλιτεχνών να παίζουν στο mk2 μου που ακόμα το είχα απλήρωτο,με το περίφημο "μπλε μικρόφωνο" "το παρακμιακό".Ο ιδιαίτερος τρόπος που μιλάγαμε πέρασε και στους στίχους μας που στην αρχή γράφονταν στο άρπα κόλα για να μπούμε στη διαδικασία να ραπάρουμε (μεγάλη πόρωση) και αργότερα με πολλή προσοχή όταν άρχισε να τους ακούει όλη μας η παρέα και όλη η σχολή καλών τεχνών που φοιτούσε ο Μιθριδάτης.Ο dj Πρύτανης από την Καλλιθέα (ακροατής μου και αυτός αλλά tech genius) παρακολουθούσε κι αυτός τις προσπάθειές μας και προσπαθούσε να καταλάβει τι παίζει.Που να'ξερε που έμπλεκε κι αυτός ο ταλαίπωρος θεόρατος dj με τους Public Enemy στο walkman του!
Τα Ημισκούμπρια (τα μισά σκουμπριά δηλαδή) προχωρούσαν ακάθεκτα.Τρεις κασέτες ημισκουμπριακές με τρελό υλικό μέσα.Κι εμείς να ραπάρουμε ασταμάτητα για ότι μας ενοχλούσε γύρω μας με την καθομιλουμένη μας "ημισκουμπριακή τοπολαλιά". Όταν το άκουσαν οι "συνάδελφοι" της εποχής απλά μειδίασαν και δεν έδωσαν σημασία.Στο μεγάλο βιβλίο του χιπχούπ απαγορευόταν να κάνεις πλάκα στους στίχους σου! Μάλλον δεν είχαν δώσει σημασία στους De La Soul,Black Sheep,Beastie Boys,Fresh Prince και έναν τεράστιο κατάλογο καλλιτεχνών.
Αυτό μας έκανε να πεισμώσουμε περισσότερο και να υποστηρίξουμε τρελά αυτό που κάναμε.Στην τελική κάναμε αυτό που μας γέμιζε. Δεν κλέβαμε κανέναν.
Το 1995 οι ημισκουμπριακές κασέτες είχαν γίνει επτά όταν ο Νίκος Βουρλιώτης και η Δέσποινα Κραουνάκη μας πρότειναν στην FM Records.Η εταιρία μας "τσίμπησε" με συμβόλαιο για τρεις δίσκους και πληρωμένη παραγωγή.Ποσοστά ψιχουλάκια από τις πωλήσεις αλλά ποιος νοιαζόταν τότε.Στην τελική ένα άγνωστο σχήμα είμασταν που κανείς δεν καταλάβαινε τι παίζαμε.Εμείς πήγαμε να υπογράψουμε το συμβόλαιο με τρια τεράστια στυλό και η "πλάκα" ξεκίνησε.Γιατί έτσι το βλέπαμε πάντα.Κάνουμε αυτό που γουστάρουμε και βγάζουμε και δίσκο.Μαζί με τις ηχογραφήσεις στο home studio του Μιχάλη Παπαθανασίου ξεκίνησε και η χολή από τους άλλους ράπερς.Γιατί αυτοί και όχι εμείς.Ξεκίνησε η άρνηση και η αποφυγή συμμετοχής μας σε οποιαδήποτε hip hop κατάσταση.Μεγάλη στενοχώρια στην αρχή.Στην τελική χιπ χοπ κάναμε κι εμείς.Δεν είμασταν τυχάρπαστοι που πέσαμε από τον ουρανό.Μετά όμως ξεκίνησε ο χαβαλές! Μόνοι μας και όλοι σας μαδαφάκαζ!
Φτάσαμε στα live να έχουμε περισσότερο metal κόσμο από hip hop.Nice.
Πρώτος δίσκος (και σε βινίλιο) "30 χρόνια επιτυχίες".ΧΡΥΣΟΣ. Δεύτερος "Ο δίσκος που διαφημίζετε" ΠΛΑΤΙΝΑ. Ο χαμός!
Οι ράπερς οργίασαν τότε.Είμασταν και επίσημα φλώροι! Χαχαχα! Είμασταν το group που όλοι οι "σκληροί" άκουγαν κρυφά.
Ποιος νοιάζεται.17 χρόνια πέρασαν από τον πρώτο δίσκο και μοιάζει σαν να ήταν χθες που ο Μιθριδατάκος μου έφερε την κασετούλα του και ο Πρυτανάκος χώθηκε στα στούντιο.
Και ο μικρός Μεντζελάκος από το παιδάκι που τσακωνόταν με το αφεντικό του γιατί δεν σκούπισε τα φύλλα από το πεζοδρόμιο έγινε ΔΜ Ημιζ MC (word!).
20 χρόνια με αυτούς τους δύο ανθρώπους και με την ημισκουμπριακή παρέα που μας άκουγε και μεγάλωνε μέρα με τη μέρα έζησα το όνειρο και ακόμα το ζω.
Ήμουν Ημίσκουμπρας σε όλη μου τη ζωή και παρέμεινα. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό για τον καθένα. Ξέρω καλά τι σημαίνει για μένα.
Αγάπη, γέλιο, αφοσίωση, μουσική.
Όλα τα άλλα στον κάδο παταπούφεεεεεζ!

Σ' ΑΓΑΠΩ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ!

Μη με κοιτάς παραξενεμένος. Δεν στο έχουν ξαναπεί; Τώρα το ακούς για πρώτη φορά;
Ξυπνάς πάντα άκεφος. Δεν μιλάς και κοιτάς με μισό μάτι. Θέλεις καφέ και τσιγάρο για να ανοίξει το μάτι σου ενώ ο ήλιος σου στέλνει ερωτικά σήματα. Οι άλλοι σαν να μην υπάρχουν! Σε κοιτάει το κορίτσι κι εσύ δεν σηκώνεις τα μάτια. Σε βλέπει ο γείτονας κι εσύ κάνεις πως δεν τον βλέπεις. Το παιδάκι κρατάει τη μαμά του και σε τσεκάρει. "Τι κακός άνθρωπος!" θα σκέφτεται. Πάντα έχεις μια δικαιολογία. "Λεφτά δεν έχω" ,"Χρωστάω" ,"Δεν έχω γκόμενα" ,"Είναι όλα χάλια". Ο εργοδότης σου είναι βλάκας κι εσύ κολώνεις να του μιλήσεις. "Δύσκολη εποχή" λες. "Δεν είναι καιρός για παραιτήσεις". Και ο ήλιος σου γελάει μα εσύ δεν τον βλέπεις. Θέλεις απλά να κάνεις ένα τσιγάρο και να κρυφτείς στη σκιά. "Χρωστάω". Το κορίτσι δίπλα σου θέλει να σου ζητήσει να βγείτε. Φοβάται. Είσαι απόμακρος. Είσαι μαλάκας! Κάποτε είχες. Τώρα δεν έχεις. Και τι έγινε; Τα σάβανα δεν έχουνε τσέπες. Άστα σε αυτούς που τα έχουν και νομίζουν ότι θα ζήσουν για πάντα. Για πάντα; Με λεφτά; Με τα λεφτά που θα ράψουν στο σάβανο; Γαμώτο ξύπνα! Ξύπνα ρε φίλε! Δες αυτά που αξίζει να δεις! Σε έχουν υπνωτίσει. Σε έχουν κοροιδέψει. Όλα αυτά που βλέπεις είναι απλά ένα σκηνικό. Σκηνικό σε b-movie που σου είπαν ότι λέγεται "ζωή". Δεν είναι αυτή η ζωή! Κοίτα ψηλά. Κρατήσου χαμηλά. Άσε τα ξεσπάσματα και τις αμπελοφιλοσοφίες και τράβα μια ανάσα. Ο αέρας είναι σαν ακριβή σαμπάνια αδερφέ μου. Χαμογέλασε λίγο. Κλάψε αν θέλεις. Το δάκρυ είναι ακριβό και δυσεύρετο. Αν τόχεις έχεις πετύχει. Το γέλιο είναι ακριβό και δυσεύρετο. Αν τόχεις η καρδιά σου ανοίγει. Μη στριμώχνεσαι στο μαντρί. Δεν έχει μόνο μία όψη το νόμισμα. Μόνο όταν εσύ δεις τα πάντα διαφορετικά τότε και μόνο τότε όλα θα αρχίσουν να σου πηγαίνουν καλά. Κοίτα το κορίτσι στα μάτια και χαμογέλασέ του. Πάρτην έξω και απλά περπατήστε. Μίλα με τον μαλάκα τον εργοδότη σου και ψάξε τι τον απασχολεί. Μπορεί να είναι απλούστερο απ' ότι νομίζεις και να κάνει τη ζωή σου καλύτερη. Φόρεσε το καλύτερό σου ύφος όταν σε κοιτάζει ένα παιδάκι σαν να του λες "Μην κολώνεις μικρέ, θα τα καταφέρεις". Κι αν ποτέ σε προσβάλουν κάνε και λίγο το κορόιδο. Θα έρθει κι η σειρά σου. Με κοιτάς με το γνωστό σου βαρεμένο ύφος και ξαναπερνάς μπροστά μου. Νομίζεις ότι είμαι τρελός και πας να με προσπεράσεις γρήγορα. Γρήγορα! Να κρυφτείς στη σκιά σου ,στην μελαγχολία σου ,στην τύφλωσή σου. Κι εγώ σε σταματώ. Σου αρπάζω το χέρι και σου φωνάζω "Σ'ΑΓΑΠΩ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ!". Με κοιτάς και πάλι απορημένος. Άλλο περίμενες ν' ακούσεις και άλλο άκουσες. Ναι αδερφέ μου καλά άκουσες. "Σ' αγαπώ". Μην περιμένεις άλλο. Σήκωσε το χέρι και δώς μου μια γερή σφαλιάρα. Μια σφαλιάρα του ανθρώπου που φοβάται. Φοβάται να ακούσει την ανασφάλεια της αλλαγής. Όμως μετά όταν θα μείνεις μόνος ίσως και να κλάψεις. Όπως έκλαψα εγώ όταν το πρωτοάκουσα από κάποιον. Γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να πεις "σ' αγαπώ" στον διπλανό σου. Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να ανοίξεις το στόμα σου και να πεις καλή κουβέντα στον διπλανό σου. Δοκίμασέ το καμιά φορά. Δεν σε κάνει λιγότερο cool!

ΕΞΥΠΝΑΚΙΑΣ

Έτσι λοιπόν ξύπνησα ένα πρωί και βάφτισα τον εαυτό μου "Εξυπνάκια". Σπαστικό είδος αλλά υπαρκτό και με πολλά συν στον τόπο που ζω. Ο εξυπνάκιας επιβιώνει. Ο εξυπνάκιας είναι παντού και μέσα σε όλα. Ο εξυπνάκιας είναι ανώτερος του έξυπνου γιατί ξέρει και λέει πράγματα που δεν γνωρίζει με τέτοιο τρόπο σαν να έχει ντοκτορά στο θέμα που συζητάει.
Ο εξυπνάκιας είναι πάντα με το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές, με την ομάδα που νικάει πάντα, με τις τελευταίες μουσικές επιτυχίες και με το καλύτερο μαγαζί.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη κλασσική περίπτωση εξυπνάκια. Ο Αντεργκράουντ εξυπνάκιας.
Ο προηγούμενος ζητάει τη χλιδή όμως αυτός είναι άλλη περίπτωση. Διανοούμενος του κώλου μου. Ψευτοεπαναστάτης του μουσακά και αρνητής των πάντων μόνο και μόνο για να μην χαρακτηριστεί χλιδάτος εξυπνάκιας. Όταν όμως έρθει η ώρα να τα "αρπάξει" γίνεται πιο χλίδας κι από τους χλίδες. Δεν ξέρω αν με πιάνετε?
Ο εξυπνάκιας πουλάει μούρη και τα ζώα την αγοράζουν. Και οι γκόμενες την αγοράζουν και τσιμπάνε. Κι έτσι συχνά βλέπεις τον παπάρα με το τρελό γκομενάκι και απορείς. Μην απορείς αδερφέ μου. Απλά το άτομο δεν λέει την αλήθεια. Πουλάει το φουμαρέτο και επιβιώνει.
Πόσες φορές έχω βρεθεί απέναντι σε τέτοια άτομα. Όταν έχω όρεξη τους σαπίζω στην αντιπαράθεση και πάνε γρήγορα στην τρύπα τους να κρυφτούν. Μετά όμως σκέφτομαι "γιατί ρε φίλε του χαλάς την εικονική πραγματικότητα που ο ίδιος έχει πλάσει?". Γιατί να ξέρετε αυτά τα άτομα στην πορεία το πιστεύουν αυτό που δεν είναι! Γιατί ρε φίλε γίνεσαι κομπλεξικός με τους εξυπνιάδηδες? Γιατί είσαι κοντός και νευρικός σαν τον Τζόε Ντάλτον και αυτοί ψηλοί και ήρεμοι? Ναι γιαυτό!
Γιατί πάντα ήμουν με τον Τζόε Ντάλτον. Ήταν το ίνδαλμά μου. Όπως και ο Ιζνογκούντ. Όπου έβλεπα κοντό με νεύρα ταυτιζόμουν απόλυτα. Γιατί εγώ ήξερα ακριβώς ποιος είμαι ,που πάω και μέχρι που μπορώ να φτάσω. Δεν έκανα ποτέ τον έξυπνο και το πλήρωσα αυτό.
Τώρα λοιπόν που είμαι σοφότερος και πιο έμπειρος κατάλαβα "πόσο μαλάκας είμαι" που λέει και ο φίλος μου ο Νίβο. Και αποφάσισα να γίνω κι εγώ εξυπνάκιας αντί να κατηγορώ τον κόσμο. Και ναι λοιπόν! Από σήμερα ξεχάστε το άτομο που ξέρατε. Ξεχάστε το σας λέω! Κομπλεξιλίκια τέλος!
Από σήμερα είμαι ψηλός. Πανύψηλος! Τρία μέτρα από τη γη! Έχω τους κοιλιακούς του Σταλόνε στο Ρόκυ 3. Οδηγώ μια Πόρσε με λίζινγκ και την παρκάρω στα πεζοδρόμια έξω από τις κλαμπάρες με τους άλλους σταρζ! Ακούω τον τελευταίο σκυλά που βαφτίζεται "μοντέρνος" και Tiesto.
Αλλά όταν με πιάνει το επαναστατικό μου μπορεί να σας πω για τον Όργουελ που εσείς οι φτωχοί άσχετοι δεν έχετε διαβάσει. Ούτε εγώ βέβαια αλλά ας είναι καλά τα Wiki! Και θα σας αναλύσω μαρξιστικές θεωρίες πίνοντας μοχίτο (που έχω ο ίδιος συμβουλεύσει τον μπάρμαν πως να το φτιάξει).Γιατί πως να το κάνουμε ζω ανάμεσά σας και πρέπει να διακριθώ. Και όσο εσείς μασάτε εγώ σερβίρω. Και με επιτυχία μάλιστα γιατί είπαμε "ο εξυπνάκιας είναι ανώτερος του έξυπνου" και είναι και πιο ξεκούραστα. Κι όπως λέει και ο πάνσοφος λαός "το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς"!

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ HIP HOP

Ήταν το 1986 όταν έπεσαν  στα χέρια μου δυο κασέτες. Το Raising Hell των RUN DMC και το License to ill των Beastie Boys. Μέχρι και σήμερα το Heavy Metal είναι από τις αγάπες μου τις μεγάλες. Όμως αυτά τα δυο προτζεκτάκια θα με ανάγκαζαν να κάνω στροφή 180 μοιρών και να αγαπήσω το hip hop τόσο πολύ που μερικές στιγμές να καταντώ γραφικός. Ακούστε το "Βετεράνος MC" που φτιάξαμε με τον DJ ALX και θα καταλάβετε.
Μετά τσίμπησα (σε βινίλιο βέβαια) το Bad του LL Cool J ,το Yo bum rush the show των Enemy ,το Loc-ed after dark του Tone Loc ,τα "παλιά" του Flash και του Melle Mel και πάει λέγοντας.
Μετά μπήκα στο L.A. και γνώρισα τον Ice T και τους N.W.A. και ενθουσιάστηκα!
Tα πράγματα κύλησαν από μόνα τους. Και όταν πια είχα πιστέψει ότι ήμουν ο μόνος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που άκουγε hip hop (δεν υπήρχε internet τότε) μπήκα στο ραδιόφωνο.
Η ιστορική εκπομπή "Breathless"! Ουάου!
Με τα χίλια ζόρια έπεισα τον ιδιοκτηταρά του σταθμού να παίξω hip hop. Πρέπει να ξέρετε ότι το 90 το να παίξεις hip hop σε μαγαζί ήταν αστείο και μόνο να το σκέφτεσαι. Πόσο μάλλον να το παίξεις σε ραδιόφωνο. Μόλις τα κατάφερα το πανηγύρι ξεκίνησε! Τότε δούλευα σε ένα κωλομάγαζο (καλή του ώρα γιατί με έμαθε την αληθινή ζωή και την πιάτσα) και έπαιρνα 80.000 δραχμές. Βάλε πόσα έδινα σε δίσκους για να κρατήσω ζωντανή την ραδιοφωνική εκπομπή μου από την οποία φυσικά δεν πληρωνόμουν. Είχα τέτοιο πάθος για το hip hop που δεν ζήτησα καν λεφτά (κορόιδοοοο!!!).
Ο σταθμός είχε και μία σοβαρή ροκ ζώνη με δυνατούς παραγωγούς που ακούγοντάς με κατάλαβαν ότι αυτή η μουσική που παίζω δεν είναι τελικά για τα "φλωράκια" όπως πίστευαν όλοι οι απαίδευτοι σε αυτή τη χώρα αλλά έχει κάτι να πει. Έτσι μέσω γνωστών άρχισα κι εγώ να πηγαίνω σε πριβέ συγκεντρώσεις και παρτάκια μουσικόφιλων ,αγκαλιά με τα βινίλιά μου και να παίζω hip hop εκεί που δεν έχει ξανακουστεί. Και αυτό ήταν νίκη για μένα. Νίκη επίσης ήταν η συγκέντρωση σε εβδομαδιαία βάση όλο και περισσότερων ακροατών της μοναδικής hip hop εκπομπής στα ερτζιανά με ροκ εντ ρολ όνομα."Breathless"!
Εκεί γνώρισα τον Μιθριδάτη και τον Πρύτανη και όλα τα άλλα παιδιά που μας λένε όλοι "παλιά σχολή" ενώ δεν έχουμε ακόμη προλάβει να παλιώσουμε στ' αλήθεια. Και εμείς είμασταν αυτοί που χώναμε φράγκα για να αγοράζουμε δίσκους. Εμείς χώναμε στα περίπτερα για να αγοράσουμε το "Source" ,το "Hip hop connection" και το "Rap pages" για να ξεστραβωθούμε να μάθουμε για τη μουσική που αγαπάμε. Εμείς μαζευόμασταν σε τρύπες μαγαζιά για να κάνουμε πάρτυ και απλά να βρεθούμε όλοι μαζί και να μιλήσουμε για μουσική. Εμείς είμασταν που προσπαθούσαμε να πείσουμε παπάρες ότι αυτό είναι μουσική. Και το όνειρο όλων? Να βγάλουμε δίσκο! Για να το ακούμε μεταξύ μας όχι τίποτα παραπάνω. Είμαστε αυτοί που βγαίνουν κάποιοι νεότεροι και κατηγορούν με μεγάλη ευκολία. Και μιλάω για όλη την παλιά φουρνιά.
Φίλε μου αγαπημένε και παρόλα αυτά χθεσινέ αν δεν υπήρχε η παλιά σχολή δεν θα μιλάγαμε σήμερα για hip hop. Αν δεν υπήρχε το ξένο hip hop δεν θα μιλάγαμε σήμερα για ελληνικό hip hop. Γιαυτό μην ακούω μπούρδες του στυλ "εμείς δεν ακούμε τις αμερικανιές αλλά ελληνικό χιπ χοπ!" γιατί θα πεθάνω στο γέλιο. Δηλαδή το ελληνικό hip hop είναι παραδοσιακή ελληνική μουσική ; Ο παππούς μου ο Μήτσος άκουγε Ηip hop στο χωριό που μεγάλωσε; Πληζ!
Το ότι δανειζόμαστε στοιχεία από το εξωτερικό ,ότι μουσική και να παίζουμε, είναι προφανές και δεδομένο. Το να μην μεταφέρουμε τις "αμερικανιές" στα ελληνικά δεδομένα είναι το ζητούμενο. Όμως να μην ξεχνάμε ,αν γουστάρουμε αυτή τη μουσική που λέγεται Ηιp hop, ότι άλλοι μεγάλοι δάσκαλοι την ξεκίνησαν κάπου αλλού. Όπως και το ροκ, τη jazz ,το metal κλπ.
Στην εποχή λοιπόν του Net και των άπειρων πληροφοριών δεν πρέπει να υπάρχει hip hop ακροατής που να μην γνωρίζει τη μουσική που ακούει. Όλα τα άλλα είναι καγκουριές, μόδα, ψευτομαγκιά και προσπάθεια ένταξης σε μια κάστα. Η μουσική είναι μουσική και ή την ακούς ή τον πούλο. Η φιγούρα ,η ψευτιά και το δήθεν δεν έχουν θέση εδώ. Δεν είχαν ποτέ. Κι όποιος πίστεψε ,λόγω των καιρών, ότι έτσι είναι το Ηip hop του λέω ότι κάνει μεγάλο λάθος.
Ο αγώνας που έγινε από τα Ημισκούμπρια , από τους TXC , FFC , RAZASTARR , ACTIVE MEMBER , GOIN THROUGH  και όλους τους μετέπειτα ήταν αγώνας πραγματικός. Λάθη έγιναν σίγουρα από όλους αλλά ποιος είναι ο αλάνθαστος για να τα κρίνει. Δεν κάνω τον έξυπνο μην με παρεξηγείτε ούτε προσπαθώ να παραστήσω τον ηγέτη. Το "αρχηγιλίκι" ήταν πάντα κάτι που σιχαινόμουν και γιαυτό λουφάζω συχνά μέσα στην τρύπα μου και αφήνω άλλους να παίζουν αυτό το ρόλο.
Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τη μουσική ,που ακόμα αγοράζω cd ή βινίλια , ακόμα κάνω ζωντανές εμφανίσεις, ακόμα αλλάζω δίσκους πίσω από πλατώ και ακόμα μαλώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν έχω προσφέρει όσα θα ήθελα και δεν κάνω κάτι γιαυτό.
Συγγνώμη αν σας έπρηξα τ' αυτιά. Δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Το μόνο που ζητώ είναι όταν θα κρεμάσω το μικρόφωνό μου (γιατί ακόμα δεν έχω ξοφλήσει όπως νομίζουν μερικοί ανόητοι) να αφήσω πίσω μου ανθρώπους που θα αγαπάνε τη μουσική όπως την αγάπησα εγώ και οι φίλοι.

ΤΟ ΦΩΣ

Σήμερα είναι μια από τις σπάνιες μέρες που σηκώθηκα από το κρεβάτι μου χωρίς να θέλω να δείρω κάποιον.Τον γείτονα, τον τύπο με το κομπρεσέρ, τα υπουργεία μου inside, τον τάδε μαγαζάτορα που μου έπρηξε τον έρωτα χθες βράδυ, τους έλληνες "ράπερς" που δεν ξέρουν από ραπ, τα σκυλάδικα, την κίνηση στον δρόμο, τα ρούχα μου, το μούσι μου, την κωλοκατάστασή μου μέσα, τις δισκογραφικές, το στίχο που δεν ριμάρει κλπ.Μπήκατε στο νόημα.Ο κατάλογος είναι ατελείωτος.
Όμως σήμερα σηκώθηκα καλά.Και λέω στον εαυτό μου: "Δημητράκη μου, τι έγινε; Γιατί μου στενοχωριέσαι; Tι τρέχει αγοράκι μου; Γράφτα όλα στο χιόνι (που έλεγε και ο δάσκαλος Χάρρυ Κλυνν) και ζήσε. Ζήσε μαδαφάκα ζήσε! Γιατί η ζωούλα μας είναι τόσο μικρή που δεν παίρνεις πρέφα για πότε έφυγε και σε χαιρέτησε."Έτσι κι εγώ γέμισα με καφέ το ανθοδοχείο, θαύμασα για μια ακόμα φορά το βινίλιο AC/DC soundtrack του IRON MAN 2 που κατέχω, άνοιξα την καταραμένη κουρτίνα και άφησα το φως να μπει μέσα και να παραβιάσει τον απαραβίαστο χώρο της μελαγχολίας και της κατάθλιψης που μας έχουν αναγκάσει να ζούμε.
Αρχικά νόμιζα ότι το φως θα με κάψει σαν έναν άλλο τρέντυ λοφιοφόρο βρυκόλακα τουTwilight.Όμως έκανα λάθος.Το φως ήταν ότι ακριβώς χρειαζόμουν!Έβγαλα τα γυαλιά ηλίου του εσωτερικού μου κόσμου και άφησα το φως να μπει μέσα μου σε μια απελπισμένη προσπάθεια να φωτίσει όλη τη μαυρίλα που με ταίζουν χρόνια.Και τα κατάφερα!Το φως με άγγιξε και μου θύμισε πράγματα που είχα θάψει βαθιά μέσα μου.Τα ίδια ακριβώς που έχετε όλοι μέσα σας κρυμμένα.
Ένα ερωτικό χάδι, μια κουβέντα αληθινού φίλου, ένα παιδικό βλέμμα, ένα τραγούδι που είχες ξεχάσει, μια τυρόπιτα ζεστή, μια ανάμνηση της παλιοπαρέας, ένα τρέκλισμα από το παλιόκρασο που σε χάλασε, τα ασταμάτητα γέλια με τα φιλαράκια, το καπέλο μου το Raiders...
Και να το φως στέκεται δίπλα μου ακοίμητος φρουρός.Με τον καφέ μου και την καλή μου διάθεση να με συντροφεύουν.Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα και ίσως να ξυπνήσω αλλιώς.Έτσι κι αλλιώς με τις αηδίες που μας ταίζουν το σώμα και το πνεύμα είναι δύσκολο να είσαι πάντα χαρούμενος.
Όμως η διαπίστωση είναι μία.Ότι κι αν μας κάνουν, ότι κι αν μας ταίζουν, όσο και να μας δυσκολεύουν τη ζωή.όσο...όσο...όσο...ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ και πρώτος εγώ.Γιατί κανένας ξενέρωτος, άτεχνος, ρεαλιστής, μη ονειροπόλος, προσγειωμένος ή προσυλωμένος στις σάχλες δεν μπορεί να μας πάρει τη φαντασία μας.Δεν το λέω εγώ.Με πρόλαβε ο John Lennon."You may say im a dreamer,but im not the only one".
Και θα πεθάνω όταν πεθάνει και η μουσική.

ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ

Πολυφορεμένο,πολυειπωμένο αλλά πάντα αθάνατο.Έλληνες οδηγάρες ναούμε!Ο ένας καλύτερος από τον άλλο και κανένας φυσικά δεν δέχεται υποδείξεις για την οδήγησή του αφού όλοι είναι οδηγάρες.
19 χρονών μπήκα στο κλαμπ των ελλήνων οδηγάρων οδηγώντας -ευτυχώς για μένα δυστυχώς για τους άλλους- το Lada τανκς του συγχωρεμένου του πατέρα μου.Υπέροχο αμάξι! Παφ και θέματα.Για έναν νέο οδηγό ήταν ακριβώς σαν να προσπαθείς να εκπαιδεύσεις τον dr Sheldon Cooper από το Big Bang Theory για πεζοναύτη.Πάνω σε αυτό το αμάξι έμαθα να οδηγώ και να συμπεριφέρομαι σαν έλληνας οδηγός.Όταν με το "Ν" στην πλάτη τσακώνεσαι και ρίχνεις μούτζες για μαλακία δική σου αυτό σημαίνει ότι είσαι έτοιμος για την "μάχη" που λέγεται "ελληνική καθημερινή οδήγηση".Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος:
- Ουρά στο φανάρι για αριστερά αλλά ο μάγκας,ο μόρτης ,ο μερακλής,ο ντουζενιασμένος θα περάσει μπροστά από όλους γιατί βιάζεται, είναι πιο έξυπνος, δεν μασάει με τροχαία και στην τελική όποιος γουστάρει.
- Ο μάγκας ,ο καραμπουζουκλής που στρίβει όποτε του κατέβει χωρίς να βγάλει το φλασάκι.Μάλλον νομίζει ότι φλας είναι μόνο το στικάκι που βάζει στο pc του.Εκτος αν είναι γυναίκα οδηγός που βγάζει δεξί φλας αλλά στρίβει αριστερά (true story).Σου λέει φλας είναι όπου ναναι.Έλα δικέ μου μην τεμπελιάζεις.Τσίμπα το φλασάκι,τσίμπα το φλασάκι.
- Ο "αριστερή λωρίδα με 10 χιλιόμετρα".Θεός! Συνήθως παππούς ή γιαγιά που φαντάζονται ότι τρέχουν με 200 ή ξένος στην πόλη που φοβάται μήπως χάσει τη στροφή και πέσει στη ζώνη του Λυκόφωτος. Στην αριστερή λωρίδα τρέχουμε παταπούφες!
- Θα έγραφα και για τσακωμούς αλλά έχουν ελλατωθεί πλέον.Όχι γιατί γίναμε πολιτισμένοι αλλά γιατί πλέον παίζουν γκάνια και δεν το διακινδυνεύεις.Μέντες!
- Ο τσιφλικάς της γειτονιάς (κάθε γειτονιά έχει έναν) που φαντάζεται τον εαυτό του σαν τον Γιάννη Αργύρη στα ελληνικά βουκολικά γουέστερν και βάζει χαρτόνι ή σκοινί ή καρέκλα και γράφει "Μην παρκάρετε".Χωρίς κανένα δικαίωμα χωρίς καμία άδεια.Έτσι γουστάρω ρε μαγκάκι ναουμ.Δικό μου το πεζοδρόμιο και κάνω ότι θέλω.Τελευταία εντόπισα και ατομάκι που έβαψε ψεύτικες λωρίδες στο μέρος του τάχα πάρκινγκ νόμιμο.Δεν ανήκει στους πρόσφατους έλληνες οδηγούς απλά έχει ένα παλαιολιθικό κάρο και το κάνει που και που μια βόλτα στο τετράγωνο ,το γυαλίζει και θέλει να το βλέπει έξω από την πόρτα του.Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες!
- Κίνηση τρελή μποτιλιάρισμα και όλοι κολλημένοι. Έχει ένα κενάκι για σένα που βγαίνεις από το στενάκι και θες να περάσεις απέναντι αλλά τσουπ ο κομπλεξάρας σκάει μες στη μέση και κλείνει το στενό.Άσε με να περάσω ρε άνθρωπε του θεούλη!Και ο άλλος να του! Κοιτάει και από την άλλη μεριά τύπου "συννεφιά έχει σήμερα" καικαικαι κάθεται.
- Ο κλασίκουε που περνάει με κόκκινο της φωτιάς ή αγνοεί το Stop.Νομίζω τα περισσότερα ατυχήματα έχουν γίνει από αυτούς τους παπάρες.Μήπως πρέπει στο σήμα αντι για STOP να γράψουν "Σταμάτα ρε φίλε".Μπορεί το stop να τους θυμίζει προφυλακτικά και να σκέφτονται "δε γαμείς,περνάω".
- Γυναίκα τύπου Λίντσευ Βάγκνερ (για τους παλιούς) στη "Βιονική γυναίκα" που πλέον έχει χειραφετηθεί και απαιτεί ίση μεταχείρηση.Και δεν έχω και αντίρρηση κυρά μου!Ίση μεταχείρηση και στις μαλακίες που κάνεις στο δρόμο με τους άντρες που κάνουν τα ίδια.Οι γυναίκες (δεν ξέρω γιατί) είναι πιο αγριεμένες στους δρόμους.Σε βρίζουν ,σε μουτζώνουν, έχουν νεύρα πίσω από το τιμόνι.Ησύχασε κορίτσι μου.Τσακώνεσαι με τον άντρα σου κάθε μέρα? Δεν είμαι ο άντρας σου! Θέλεις να είσαι καριερίστα?Καλά κάνεις.Δεν είμαι υπάλληλός σου.Xαλάρωσε.Όλοι έχουμε νεύρα.Παίξε σκουός ή Angry birds.
- Ο καγκουροτρεντομάγκας που βαράει στο τρελό ηχοσύστημα Tiesto ή Κωστόπουλο ή Vegas ή Νivo και σπανίως Ημισκούμπρια αλλά μόνο την "Παραλία" που την έχει από συλλογή κόπια με τίτλο "Ελληνικά και μοντέρνα" ή κάτι τέτοιο.Αν δεν κωλοφτιάχνει το αμάξι τότε σίγουρα έχει στέρεο που φυσάει και όλα κατεβασμένα από Youtube σε άθλια ποιότητα (το στέρεο τον μάρανε) και με τις εισαγωγές τύπου "dj piastakiasta" με φωνάρα σε pitch down.Αν βαράνε τα ντεσιμπέλια ρε φίλε πως θα ακούσεις τη γριά που πάτησες πριν από λίγο?
- Αναστροφή μόνο όπου απαγορεύεται και αν του πεις και τίποτα σου κάνει νόημα "τι να κάνω?".Λες και αν στρίψει στο παρακάτω φανάρι θα του πέσει ο κώλος!
- Ταρίφες μια κατηγορία μόνοι τους.Τα θεικότερα είναι το "απότομο σταμάτημα και μετά αλάρμ" (για να μη λέτε ρε ζώα ότι δεν ανάβω) ,το "παίρνω πελάτη πάνω στο φανάρι που ανάβει για 10 δευτερόλεπτα (φταίνε και οι πελάτες εδω) και μετά περνάω τούρμπο με κόκκινο"και το all time classic "έχω χώρο και κενό να σταματήσω δεξιά και να μην εμποδίζω την κυκλοφορία όμως δεν το κάνω και σταματάω για πελάτη στη μέση του δρόμου."Αθάνατη Ελλάδα!
- Οδηγοί θεικά άτομα που οδηγούν και στις δύο λωρίδες ταυτόχρονα (μες τη μέση). Αναποφάσιστοι?Μεθυσμένοι? Κανείς δεν ξέρει.
- Τρελό ατομάκι που μόλις του έστειλε μήνυμα το γκομενάκι που χαλβάδιαζε ,αποφάσισε ξαφνικά να ρίξει ταχύτητα για να διαβάσει και να απαντήσει.Μα έχουμε τρελαθεί τελείως?Μήνυμα εν κινήσει?Ποιος είσαι ρε μεγάλε ,ο Χουντίνι!(ο μάγος όχι οι ράπερς).


Καταλάβατε (ή να κάνω και κακά) ? Αυτοί είμαστε! Αν ένα λεπτό ο καθένας από μας κάτσει και σκεφτεί τις μαλακίες που κάνει στον δρόμο ίσως να γίνουμε καλύτεροι οδηγοί και ίσως καλύτεροι άνθρωποι.
Εγώ πχ έγινα καλύτερος άνθρωπος γιατί πλέον δεν μπορώ να βρίσω το μαλάκα που μου κάνει σφήνα γιατί τον βλέπω να μου χαμογελάει και να μου φωνάζει πίσω από το παράθυρο "Που είσαι ρε μεγάλε?Είμαι τρελος φαν!".

 Υ.Σ. CREW - ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΡΙΝΤΖΙΝΑΛΙΑΣ (δελτίο τύπου)

Ακούτε τους αγαπημένους σας έλληνες mc's και μια μικρή δόση ζήλειας σκάει στο όμορφο προσωπάκι σας? Θα θέλατε κι εσείς να είστε σαν κι αυτούς? Να αρπάζετε το μάικ και να σπέρνετε? Τα γκομενάκια να λιώνουν χωρίς να καταλαβαίνουν και πολλά και το υπέρσκληρο και ενημερωμένο χιπ χοπ κοινό να παραληρεί στη θέα σας? Υπάρχει λύση!
Υ.Σ. CREW (Ομάδα Υπερβολικής Σκληράδας).
Μαθήματα εμσιδιλικίου από έμπειρους διδασκάλους με πολλές ρίμες στην πλάτη τους.
Μάθετε να μπαίνετε σωστά στο μέτρο και μέχρι το τέλος του κομματιού να μην βγαίνετε.
Μάθετε ατάκες καινούργιες όπως "εκπροσωπώ","το ζω στα στενά", "είμαι κακός", "είμαι παλιάνθρωπος", "ρίμες που καίνε", "ρίμες καυτές", "σκληρός πυρήνας", "σκληρή φέτα", "σκληρό είναι το κρέας ρε Θανάση" , "είμαι γκέτο στην Ελλάδα", "είμαι γκάνγκστα στην Ελλάδα", "κρατάω τη φάση ψηλά", "νταφού" ,"είναι εύκολο να κάνεις χιπ χοπ" και άλλες πολλές που δεν μου έρχονται αυτή τη στιγμή.
Γίνε κι εσύ σκληρός mc χωρίς νόημα.Γράψε κι εσύ παπαριές στίχους για να μπεις στο club και να σε αποδεχτούν οι άλλοι σκληροί άνθρωποι.Κάνε κι εσύ τον έξυπνο πίσω από ένα pc και βρίσε ασύστολα όλους τους φλώρους.
Μιλώντας για φλώρους να ενημερώσουμε το κοινό μας ότι έχει ανοίξει τμήμα στη σχολή μας για πιο light  καταστάσεις.Θέλεις να είσαι τρέντυ αρενμπίστας ,να ακολουθείς το ρεύμα του σύγχρονου χιπχούπ σε αμερικάνικα πρότυπα?Θέλεις να είσαι σε όλα τα τσαρτς χωρίς νόημα?Υπάρχει λύση και γιαυτό!
Υ.Σ. CREW sellout edition.
Τώρα κι εσύ μπορείς να ακολουθήσεις τα άλλα διάσημα ρεύματα ελληνικής μουσικής (λαικά,έντεχνα,παραδοσιακά) και να βγάλεις και λεφτά χωρίς να σταματήσεις να είσαι ράπερ.
Μάθε κι εσύ να γράφεις στίχους ποπ κομματιών.Ταίριαξε δύσκολες ρίμες όπως "χέρια-μαχαίρια,μάτια-κομμάτια,μαρτύριο-δηλητήριο,φεγγάρια-χνάρια" και άλλες πολλές ή απλά γράψε ότι σου κατέβει αρκεί να έχει μέσα "αγάπη".Εγγυημένα θα σε πάρουν στα μπουζούκια το επόμενο λεπτό.Αρκεί τα γκομενάκια να καταλαβαίνουν τι λες και να μπορούν να σε τραγουδήσουν εύκολα πριν σκάσουν τα βαριά λαικά και ξεσαλώσουν.
Υ.Σ. CREW! Με σεβασμό στον έλληνα ράπερ ,εχεμύθεια και σοβαρότητα.Ερχόμαστε και στον χώρο σας για πριβέ μαθήματα αλλά μπορείτε να επισκευθείτε και τις εγκαταστάσεις μας για να δείτε από κοντά βαρέλια με φωτιές, γκραφίτι σε χαρτιά, μικρόφωνα ανοιχτά, ΑΚ47 as a tool ,και μινιατούρες από λόλοζ αυτοκίνητα για να σας πείσουμε ότι το Υ.Σ.CREW κάνει σοβαρή δουλειά.
Μην καθυστερείτε.Οι θέσεις σε λίγο θα είναι πιασμένες.Και δεν θέλεις εσύ να είσαι απ' έξω όταν ο τυχάρπαστος γείτονάς σου κάνει καριέρα.

"Mε τους Υ.Σ.z σώθηκα.Τώρα μπορώ κι εγώ να ραπάρω" Γιώργης
"Το Υ.Σ. με οδήγησε εκεί που ήθελα.Στον πάτο.Και επιτέλους με σέβονται στο σχολείο" Μαρίκα
"Ναι ρε αλάνια είστε οι καλύτεροι να πούμε.Τα σπάτε και δεν πλερώνετε" Κυρία Όλγα
"Με τους Ύψιλονζ ακόμα και οι χοιρινές έγιναν σκληρές" Κώστας ραδιοφωνικός παραγωγός
"Οι Υ.Σ CREW με τρομοκράτησαν αλλά γούσταρα" Chuck Norris
"Λεφτά υπάρχουν" Γιώργος
"Οι Y.Σ. είναι οι τοπ και δεν τους αλλάζω με τίποτα" Δημήτρης Μεντζέλος μοντέλο
"Με το sellout πρόγραμμα έγινα αυτό που ονειρευόμουν.Ράπερ" Λάκης mc πρώην mc Υπερβολικός Πυροβολημένος

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΚΑΝΕ ΣΑΝ ΠΟΛΥΒΟΛΟ

Κοντσέρτο αναμνήσεων σε λα μείζονα! Τι ήταν ,τι είναι ,πως ήταν ,πως είναι ,πως θα είναι άραγε.
Και μου λείπουν τα καταραμένα!

Beef Burger στην Μεσογείων ,το καλύτερο μπιφτέκι μετά της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου.Από τότε έπεσα στο χαντάκι του "καλό είναι" και τα Beef στο χαντάκι της ανυπαρξίας.

Σουβλάκι βρωμιά και νοστιμιά.Μετά ήρθε το χάος των επωνύμων σουβλακερί και η καθαριότητα αμέρικαν στάιλ.Γιατί γύρος και Αμέρικα ταιριάζουν όπως ο μπάρμπας μου με τους Beatnuts.

Πίτσες με το κιλό και με το μέτρο.Κάποτε η pizza ήταν κυριλέ έξοδος αφού ήταν πανάκριβη.Κι αυτή την κωλοπιπεριά ποτέ δεν τη χώνεψα!

"Βρώμικα" στο Χίλτον.Τώρα μόνο η Μαβίλη σώζει την κατάσταση του "δεν είμαστε βρώμικα απλά είμαστε η όρθια επιλογή σου μετά το τρέντυ ξενύχτι.Γιέα μαν!!!"

Βαβέλ.Ροκάδικο στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας που μου λείπει.Από αυτό ξεκινάγαμε την έξοδό μας τα καλοκαίρια και πολλές φορές δεν φεύγαμε καν από κει.Από Doors και Joplin μέχρι Depeche Mode. Ανάμνηση μέγιστη το live των Σπυριδούλα χωρίς τον Παύλο.

Balloons.Μπαράκι στην Κηφισίας έναντι γηροκομείου.Η πρώτη μου μπύρα με γρεναδίνη και τρελές αναμνήσεις με παρέα και σαχλές γκόμενες.

Οι κλασικές γκόμενες που έκανες τάχα φιλικά παρέα μαζί τους ,χόρευες και κανένα Careless Whisper σε πάρτυ και κατά βάθος τις γούσταρες.Μέχρι τη στιγμή που θα σου εκμυστηρευόντουσαν ότι γουστάρουν τρελά τον φίλο σου τον Γιώργο που για ομιλία έχει άναρθρες κραυγές αλλά ντύνεται ωραία και αν θα μπορούσες να του μιλήσεις για κείνη και να τους κάνεις κατάσταση και........χέστε μεεεεεε!!!!!

Νες καφέ πάρτυ.Αλλαγή τριων λεωφορείων μέχρι να φτάσουμε με τον κουμπάρο μου τον Αντρέα στη Γλυφάδα στο πάρτυ του νες καφέ με Χαριτοδιπλωμένο και Μαντώ (Μάντυ τότε) live και όσο φραπέ θέλαμε free.Μετά κάναμε δυο νύχτες να κοιμηθούμε.Αθάνατη ογδονταρία!

Space FM και η εκπομπή μου "Breathless" το 90 (rock n roll όνομα σε hip hop εκπομπή,μόνο εγώ τα έκανα αυτά).Μάζεψε κόσμο ,κάναμε πάρτυ σε μπαράκια,δημιουργήθηκαν groups και όλα τα μετέπειτα.

RUN DMC ,Beastie Boys.Πάντα τους έβλεπα ως πακέτο.Οι άνθρωποι που με οδήγησαν στο hip hop και η μεγάλη μου λατρεία μέχρι σήμερα.Τα "Raising Hell" και "License to ill" τα έχω ακόμα σε κασέτα.

Yeah Boyyyyyyy!!!!!!!! Αθάνατη ατάκα του Flavor Flav των Enemy.Δεν φτιάχνουν πια τις ατάκες όπως τότε!

Δισκότσαρκα.Κάθε Σάββατο παραδοσιακά με φιλαράκια γυρίζαμε τα δισκάδικα.Από το Discoball μέχρι το 7+7.Kαι φεύγαμε με σακούλες βινίλια και άφραγκοι.Ο μισός μισθός του μήνα πήγαινε σε δίσκους.

Σινεμά "Αλόμα" στο Χολαργό.Με κλασική τουλούμπα στο κυλικείο και φωνάρα τύπου καθηγητή που έχει φάει γιαούρτι από τέντυ μπόυ να μας ανακοινώνει στο διάλειμμα "Απαγορεύεται το κάπνισμα εντος της αιθούσης.Καπνιστήριον εις το μπαρ".Πάντα έψαχνα μικρός να βρω αυτό το "Ειστομπαρ".Μάλλον μου θύμιζε Κολομβιανό ντραγκ ντήλερ.

Ρόκυ 4 με Ρώσο στο ίδιο σινεμά κι εγώ να φωνάζω σε όλη την ταινία υπερ του Ρώσου σε ένα βουβό σινεμά που ξέσπασε σε χειροκροτήματα όταν νίκησε ο Ρόκοοοοο για να μου την πει.Ψυχρή εποχή ψυχρού πολέμου!

Καθηγήτρια ιστορίας γελοιοαυστηρή.Κάποιος παλιόφιλος που είχε αλλάξει σχολείο ήρθε να μας δει και έμεινε στο μάθημα για χαβαλέ.Όταν αυτή τον πήρε πρέφα της είπε ότι είναι καινούργιος μαθητής."Πως λέγεσαι αγόρι μου" του είπε. "Λάκης Παπαιωάννου" απάντησε ο δικός μας (καλά που δεν είπε Μίμης Δομάζος γιατί θα καρφωνόταν).Και μετά όταν αυτή ανακάλυψε την εξυπνάδα έγινε ο χαμός!

Δόκιμος στον στρατό να προσπαθεί να με ψαρώσει με φωνή και σουλούπι Napoleon Dynamite.Αθάνατη Ρόδος!

Πλατεία Μεταξά (αργότερα Δημοκρατίας) στο Χολαργό.Εκεί τα κάναμε όλα.Από μεθύσια και τσαμπουκάδες μέχρι σοβαρές συζητήσεις για το μέλλον μας (χα!).Τα πάντα κατέληγαν σε ποδόσφαιρο με τα "καλά" μας παπούτσια.

Sport Billy ,Μάγια η μέλισσα,Νιλς Χολγκερσον,Ο κήπος με τα αγάλματα,το μυστήριο του χρυσού πιθήκου,The famous five (Julian,Dick and Anne,George and Timmy the doooog!!!),Λάσυ,Το μικρό σπίτι στο λιβάδι,Μπόλεκ και Λόλεκ,Χάιντι,Κάντυ Κάντυ,Παραμυθάς,Φρου Φρου,Μάπετς,Θάντερκατς.Ντου άι χάβ το σέι μόρ μαδαφάκαζ?

Steven Spielberg & Μichael J Fox.Οι άνθρωποι που με ανάγκασαν μετά από τόσα χρόνια να υποστηρίζω ότι το Back to the Future είναι στο τοπ τεν μου.

Saturn 3.Η ταινία επιστημονικής φαντασίας που με σημάδεψε ως παιδάκι γιατί το βυζί της Φάρα Φώσετ ήταν το πρώτο που είδα σε οθόνη.

Νταρθ Βέιντερ.Ο κακότερος κακός της μεγάλης οθόνης.'Ολοι οι άλλοι είναι προσκοπάκια.

Ντιούκς.Η μοναδική περίπτωση στην ιστορία (80's τώρα τι να λέμε) που δύο βλαχόβλαχοι νότιοι τεμπελχανάδες έγιναν ίνδαλμα όλου του αγορόκοσμου (λόγω Τζενεραλ Λη) και ταυτόχρονα ο κρυφός έρωτας όλων των -κατα τα άλλα ασέξουαλ- γκομενών των 80's.Εμένα πάντως μου άρεσε το τραγούδι της αρχής του Waylon Jennings (Just'a good ol boys που με τα κλασικά misunderstanding lyrics της επόχας είχε γίνει κάτι σαν "Εστεκιρομπό").

Μπήκατε στο νόημα.Δεν με φτάνουν δέκα μπλογκζ για να αναλύσω τις αναμνήσεις μου.Είμαι σίγουρος ότι με πολλούς από εσάς έχουμε κοινές αναμνήσεις.Μόνο οι τοποθεσίες και τα πρόσωπα αλλάζουν.Οι μικρότεροι μην ανησυχείτε.Θα έχετε σύντομα τις παλιές αναμνήσεις και δεν θα πιστεύετε ότι είναι πια τόσο παλιές αφού ήταν μόλις χθες.(Τι έγραψα πάλι ρε δικέ μου!).
Για τελείωμα θα ήθελα να σας μιλήσω για την αθωότητα σε όρια χαζομάρας που υπήρχε εκείνη την εποχή αλλά και για κάτι που είναι δύσκολο να βγει από μέσα μας.
Τι είναι αυτό?
Με κίνδυνο να γίνω πιο μελό από τη Μέριλ Στριπ στις φόρμες της
"Η αληθινή φιλία".

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΤΕΛΙΚΑ

Μικρή εισαγωγική ιστοριούλα.
Παίζω σε ένα μαγαζί στην Κύπρο.Πριν ξεκινήσω η κουμπάρα μου που μένει εκεί ζήτησε από τον διοργανωτή να παραδώσει ένα μπουκέτο λουλούδια στον κύριο Μεντζέλο από τη γυναίκα του.Και εκείνος της απάντησε "Ποιος είναι ο Μεντζέλος?".Καλά δεν είμαι και ο Κιάμος για να με ξέρεις αλλά ΕΣΥ κανόνισες να παίξω στο μαγαζί και ΕΣΥ με πληρώνεις μαδαφάκα!!!!
Το σκέφτηκα από δω το σκέφτηκα από κει και είπα να γράψω ένα βιογραφικό για να με μάθουν όλοι.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δέλτα Μι κατά κόσμον Δημήτρης Μεντζέλος είναι ένας έλληνας ράπερ με περουβιανή υπηκοότητα.Είναι ανηψιός του σκωτσέζου κροίσου Σκρουτζ Μακ Ντακ και στενός φίλος του Σπάιντερ Μαν.Είναι απίθανο παιδί χτενίζεται αλά Τραβόλτα και όλη του τη ζωή την έχει αφιερώσει στη μουσική ,το χορό και το καλλιτεχνικό πατινάζ.Σπουδάζει ψυχολογία και ηλεκτρονικούς υπολογιστές και το όνειρό του είναι να κάνει ντουέτο με την Celine Dion στο "Τιτανικός 2".
Ζητά την παγκόσμια ειρήνη καθώς και την ειρήνη μεταξύ των ελλήνων ράπερς και αγαπημένος του σχεδιαστής είναι ο Alex Ross.
Είναι έγγαμος και ζητάει νέα,καθωσπρέπει σεμνή και ταπεινή για παράνομη σχέση και πάστες στου Ζώναρς.Έχει ένα γιόκα μάλαμα και πολλούς καλούς φίλους καθώς και φίλους φίδια.
Έχει τραγουδήσει πολλές γνωστές επιτυχίες όπως τα "Πάμε όλοι μαζί σε μία παραλίγο" και "Στην Ντισκοτέκ" καθώς και τραγούδια μεγάλων συνθετών όπως τα δικά του.
Ακούει Μαρινέλλα, Τσαλιγοπούλου, ED OG and Da Buldogz, Lifers Group, NWA, Πάνο Κιάμο, Yagfoo Front, Ice Cube, Κηλαηδόνη Μιθριδάτη και Iron Maiden.
Έχει ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα μαζί με το γνωστό συγκρότημα Ημισκούμπρια ως παιδί για όλες τις δουλειές και συνεχίζει και σόλο με ένα cd φάντασμα.
Αυτή την στιγμή βρήκε τον image maker DJ ALX να του κάνει τα χατήρια και έμεινε μαζί του.Πρόσφατα ο φακός τους έπιασε μαζί σε κότερο στη Μύκονο να καταναλώνουν ποσότητες πιτόγυρων χωρίς κρεμμύδι αλλά με τζατζίκι ,χαβίτς ,κιντέατα ,τανομένο συρβάν και καπουτσίνους με αφρόγαλα.
Είναι καλό παιδί άσχετο αν παίζει και dj με κόλλημα στα 80's και αυτή την εποχή κάνει κονσομασιόν μαζί με την ομάδα μπάσκετ VHS στο Mike's Irish Bar και σε άλλους χώρους τέχνης και γευστικής απόλαυσης.
Ζητάει δουλειά σαν σερβιτόρος σε Ηip hop καφενεδάκι αλλά πληρώνεται σε μάρκα ή σε μάρκες ανάλογα το κατάστημα.Έχει μούσι που το φροντίζει και πολλές μπλούζες αμάνικες.Είναι επιστήθιος φίλος με τον DJ Πρύτανη και γνωρίζει προσωπικά πολλούς ράπερς.
Προυπηρεσία δεν έχει αλλά παίζει Pro στην υπηρεσία του.
Όποιο κατάστημα ρούχων ενδιαφέρεται για δουλειά μπορεί να τον καλέσει σε γεύμα και να του προτείνει την θέση που του αξίζει.

ΜΟΥΣΙΚΟΕΞΥΠΝΑΚΗΔΕΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Από τα αρχαία χρόνια θυμάμαι πόσο με εκνεύριζαν οι εξυπνάκηδες και οι ξερολάκηδες .Συνήθως ημιμαθείς ,αναγνώστες φυλλαδίων χωρίς ίχνος τεκμηρίωσης σε αυτά που λένε.Και αφού το δικό μου κομμάτι ήταν και είναι η μουσική θα μιλήσω για τους ξερόλες στη μουσική.
Σε μια μουσική συζήτηση κρατώ το στόμα μου κλειστό αν εντοπίσω εξυπνάκια και φροντίζω να μιλήσω την κατάλληλη στιγμή γιατί γουστάρω να τους βλέπω να σπαρταράνε σαν πεσκανδρίτσες με πράσα (που λέγαμε κι εμείς).
Υπάρχουν διάφοροι τύποι εξυπνάκηδων στη μουσική.
Το πνεύμα αντιλογίας: Ότι και να πεις θα σου πει το αντίθετο.Ακόμα και για "ιερά τέρατα" της μουσικής που και η θειά μου η Μαριγώ στο χωριό - που ακούει το top ten του Αλέκου Κιτσάκη και της Φιλώς Πυργάκη- δέχεται ότι είναι κάποιοι σημαντικοί ,θα έχει κάτι να πει.Κλασικό παράδειγμα οι Metallica και το κούρεμα και πριν από το κούρεμα ήταν καλύτεροι και τώρα που κουρεύτηκαν δεν το λαλάνε κλπ.Τρίχες!
Το κόλπο για να κατατροπώσεις αυτόν τον τύπο και να το βουλώσει είναι το εξής.Φέρε και δυο φίλους μαζί να παρακολουθούν την κουβέντα (για να είναι μάρτυρες) και τη μία μέρα πες "Καλά μιλάμε οι Doors μεγάλο συγκρότημα.Και ο Morrison σπουδαία μορφή.Εκείνος κλασικά θα πει "Ναι αλλά αν δεν ήταν ο Ray Manzarek  με τις ιδέες του δεν θα υπήρχαν Doors και ο Jim θα έπαιζε στα τρένα".Την επόμενη φορά φέρε πάλι τους ίδιους φίλους (ξανά μάρτυρες) και πες του "Μιλάμε άκουγα "Carmina Burana" αλλά όπως το έχει φτιάξει ο Ray Manzarek.Έπαθα πλάκα! Αν δεν ήταν αυτός ,η μουσικάρα, οι Doors θα ήταν ένα ακόμα γκρουπάκι της σειράς.Να είσαι σίγουρος ότι θα σου πει "Ναι αλλά ο Morrison ήταν ποιητής.Ήταν performer.Ήταν το σύμβολο της επαναστατημένης νεολαίας στα 70's."κλπ μπήκατε στο νόημα.
Ο ξερόλας που ακούει rock αλλά ανακατεύεται και στα άλλα: "Τι hip hop? Έλα μωρέ.Όλο αμάξια ,γκόμενες και χρυσάφια.Αυτή είναι τώρα μουσική?"Λες και όταν ο εκάστοτε ράπερ γράφει στίχους ή ψάχνει μουσικές το κάνει μέσα στο λόλο του με γκόμενες να τον χαιδεύουν και λεφτά να τον λούζουν.Σίγουρα θα σου πει ότι κάτι ξέρει για να μη φανεί και άσχετος."N.W.A. μάλιστα!Αυτοί τα χώναν γερά.Και Cypress Hill που έχουν και κιθάρες και συνεργαστήκαν και με τους Pearl Jam".Και το power hit του τυπάκου "Καλά και ο Ice T με Bodycount τα'σπασε!".Τώρα τι να του πεις αυτουνού!
Ρε μάγκα ο Ice T ξεκίνησε κάνοντας electro που ούτε στον ύπνο σου δεν θα το άκουγες.Να του μιλήσεις για Public Enemy,για KRS 1,για Tribe called quest,για RUN DMC και Beastie Boys.Άσε καλύτερα.Χαμένος χρόνος.Απλά του πετάς ένα "ωραία η διασκευή των Therapy στο "Isolation" των Joy Division και τον αφήνεις με το στόμα ανοιχτό να αναρωτιέται πως ο ράπερ που είναι φλώρος ξέρει τέτοια πράγματα.O tempora o mores που λέγαν και οι Ρωμαίοι στο Αστερίξ.
Ο γνωρίζω τα πάντα και είναι αλήθεια.Αυτός είναι θαυμάσιος και αν κι εσύ ξέρεις μπορείς να μιλάς μαζί του για ώρες.Ο καλύτερος τύπος μουσικόφιλου με διαφορά.Το πρόβλημά του είναι ότι τώρα προτιμάει να ακούει τους The flexible diamoticals sharks ,που ούτε οι ίδιοι δεν τους ακούνε, γιατί από το πολύ ψάξιμο κάηκε.
Ο υποτιμώ ότι ακους γιατί έτσι. "'Έλα μωρέ τώρα hip hop?Έλα μωρέ τώρα metal?Έλα μωρέ τώρα Funky?Έλα μωρέ τώρα Blues." Οκ ρε φίλε εσύ τι ακούς? "Τι να ακούσω έτσι όπως κατάντησε η μουσική".Κι ενώ εσύ περίμενες να σου πει ότι ακούει μεσαιωνικούς χαμένους  ψαλμούς με dance επιρροές και rοck γαρνιτούρες σου πετάει το κουλότερο των κουλοτέρων."Η Lady Gaga ας πούμε είναι σοβαρή".Οκ πάω να ψωνίσω και μετά να πεθάνω στο πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ.
Ο ακούω μόνο "σοβαρή" μουσική. Δύσκολη περίπτωση και ίσως ανίατη.Συνήθως είναι "έντεχνος" ή ανεξαρτητοροκάς που έχει σταμάτησει να ακούει Ramones γιατί τα μοντέλα τους φοράνε σε μπλουζάκια με στρας ή γιατί τους ξέρει πλέον και ο μπαρμπα Μιχάλης που φροντίζει τον κήπο.Αυτό το είδος μουσικόφιλου εξαναγκάζει τον εαυτό του να ακούει συγκεκριμένα κακομοιριλίκια μέχρι που παθαίνει εξάρτηση και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.Μην τον κοροιδεύετε είναι πολύ σοβαρά άρρωστος.
Ο ράπερ που ακούει μόνο άγνωστα groups για να κάνει τον έξυπνο.Περίπτωση περίπλοκη.Τι συνέβη λοιπόν σε αυτόν τον ταλαίπωρο.Κάποτε ήταν ο μόνος στο σχολείο που άκουγε 50 Cent και όλοι τον κοίταζαν περίεργα με αποτέλεσμα να ανεβαίνει η αυτοπεποίθησή του και να πιστεύει ότι είναι κάποιος.Κλασική εφηβική ανάγκη.Μετά από λίγο καιρό όμως τα πράγματα άλλαξαν.Στο ασανσέρ δεν ακους πια τα hits του Kenny G αλλά ,μαντέψτε τι.50 Cent! Οπότε τι να κάνει ο άμοιρος.Να ξαναμπεί στο σωρό?Μπα δεν το βλέπω.Έτσι ανακαλύπτει ότι πιο βαρετό και πανάγνωστο βρίσκει στα στενά του net και το πλασάρει ως το αυθεντικό.Ο κλασικός τυπάκος που μόλις περάσει τα 18 και μπει στο πανεπιστήμιο θα ακούει Manu Chao ή Πασχάλη Τερζή ανάλογα με τον τύπο γκομενίτσας που θα του κάτσει.Kyrie Eleison που έλεγαν και οι Mr Mister στα 80's.
Ο ακούω μόνο ελληνικό (χιπ χοπ ,ροκ,dance,whatever).Το έχω αναλύσει και αλλού.Κλασική περίπτωση ανθρώπου που δεν ξέρει αγγλικά ή δεν καταλαβαίνει τι λένε οι "ξένοι" στη slang τους αλλά θέλει να είναι και get down με τις ομάδες ανθρώπων που είναι cool like dat cool like dat cool!
Είναι πολλοί αυτοί που ακούνε ελληνικό χιπ χοπ ΜΟΝΟ.Το υποστηρίζουν σθεναρά γιατί οι "ξένοι"ράπερς είναι μόνο γκόμενες ,αμάξια κλπ (τα είπα και παραπάνω).Ενώ εμείς το κρατάμε ζωντανό! Και μόνο εμείς σε όλη την Ευρώπη. Αφού είναι τόσοι πολλοί και υποστηρίζουν δεν καταλαβαίνω την κατάντια αυτής της μουσικής στην χώρα μας (με διάφορες εξαιρέσεις φυσικά για να μην παρεξηγηθώ).

Αυτά φιλαράκια.Και αν σκεφτείτε κι εσείς σίγουρα θα βρείτε κι άλλες κατηγορίες λανθάνοντων μουσικοεξυπνάκηδων.Μην τους πάρετε ποτέ στα σοβαρά.Απλά γελάστε από μέσα σας και συνεχίστε να ακούτε τις μουσικές που γουστάρετε χωρίς ενοχές.Έτσι κι αλλιώς η μουσική είναι "το τελικό σύνορο" που έλεγε και ο Κάπταιν Κερκ.

ΡΑΔΙΟ ΡΑΔΙΟ ΡΑΔΙΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!

Από μικρό παιδάκι θυμάμαι τον εαυτό μου να κρατάει ένα μίνι μικρόφωνο της δεκαετίας του 70 (φαντάζομαι στα νιάτα του το μικρόφωνο θα ήταν power hit) συνδεδεμένο σε ένα κασετόφωνο της ίδιας δεκαετίας και να παριστάνω τον ραδιοφωνικό παραγωγό.Νερντ με τα όλα μου.Τα άλλα παιδάκια έπαιζαν "μπάλα και ξυλίκι" κι εγώ παρίστανα τον Μιχάλη Τσαουσόπουλο (267), τον Άκη Έβενη, τον Γιάννη Πετρίδη, τον Ηλία Ξυνόπουλο, τον Γιώργο Πολυχρονίου και τον Ιωσήφ Αβράμογλου."Και τώρα η εκπομπή "Σταρστούντιο" με τον Δημήτρη Μεντζέλο!!!".
Λάτρεψα το ραδιόφωνο και ακόμα το λατρεύω.Όμως το ραδιόφωνο που είχα ή έχω στο μυαλό μου δεν μοιάζει ούτε στο πιο μικρό "ολοκληρωμένο","τρανζίστορ" ή "πηνίο" με το ραδιόφωνο που τρώμε σήμερα στη μάπα.Μουσικοί παραγωγοί? Ανύπαρκτοι.Τραγούδια?Τα γνωστά μπάζα σε repeat.Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις σταθμών και παραγωγών που ακόμα κάνουν αγώνα.Να δούμε πόσο θα αντέξουν.Και μιλάω για τους σταθμούς που "προωθούν" μουσική όχι για τους ειδησεογραφικούς.Οι ειδησεογραφικοί ήταν βαρετοί και παλιά και σήμερα.
Όμως όταν έχεις ένα backround καλού ελληνικού ραδιοφώνου με "ιερά τέρατα" που πέρασαν από αυτο και δούλεψαν για αυτό για να το κάνουν όσο καλύτερο μπορούσαν για μας και φέρεσαι έτσι είσαι κατάπτιστος.Πενήντα χιλιάδες διαφημίσεις το δευτερόλεπτο και δυο τραγουδάκια (οι γνωστές παπάρες) και μετά ξανά διαφημίσεις.Δεν λέω πρέπει και το ραδιόφωνο να βγάλει τα λεφτά του.Δεν είναι κοινωφελής οργανισμός (αν και τους είδαμε κι αυτούς και την κοινωφέλειά τους).
Όμως μη μας πρήζεις ρε φίλε όταν βάλουμε να ακούσουμε μια μουσικούλα ,ειδικά στην κωλοκίνηση που πήζει το κεφάλι μας.Και το χειρότερο είναι ότι το χιούμορ σχεδόν όλων των διαφημίσεων είναι εφάμιλλο (για να μην πω χειρότερο) με "σου έριξα μια τούρτα στα μούτρα"ή "Το φάντασμα με το μαύρο μάτι" (όσοι το θυμούνται) ή ελληνικές κωμωδίες 70's (τότε που μπήκε το χρώμα στην τηλεόραση και το χιούμορ μαύρισε).
"Έχουμε κρίση δεν πληρώνουμε παραγωγούς".Γιατί ρε παπάρα δεν πληρώνεις παραγωγούς παρά μόνο για την πρωινή "κατινοκουτσομπολομπουρδοχωριςνόημα" εκπομπή σου.Γιατί να ακούω μουσική που εσύ επιλέγεις χωρίς σχόλια και ενημέρωση για το τι ακούω? Δεν γράφω σε ένα stickάκι 1000 τραγούδια να τα ακούω στο mp3 μου και να είναι και αυτά που κάνω κέφι!
Για αυτούς τους λόγους και άλλους πολλούς (αν εξαιρέσουμε την ιστορική πλέον εκπομπή "Breathless" που έκανα το 90 (θα μιλήσω για αυτήν αλλού) και μία πρωινή με τα Ημιζ στο Virgin Radio (που πήγαινε και καλά) δεν έχω καταφέρει ποτέ να κάνω εκπομπή στο ραδιόφωνο παρόλο που πεθαίνω να κάνω.
Όμως η εκπομπή που θέλω εγώ είναι αυτή ακριβώς που θέλετε κι εσείς να ακούτε και όχι οι σταθμοί,διαφημιστικές και γενικότερα οι playlist addictive.
Όχι ρε φίλε δεν είναι αυτό το ραδιόφωνο που ξέρω και αγαπώ.Δεν μπορώ να το ακούσω και χαίρομαι που βγαίνουν πλέον άπειροι "internetικοί" σταθμοί από ανθρώπους σαν και μένα ή μικρότερους.Εντάξει κέρδος μηδέν (ακόμα).Αλλά κάνουμε το κέφι μας και γουστάρουν και άλλοι.
Η Πωλίνα αγαπημένη τραγουδίστρια και φίλη τραγουδούσε κάποτε "Ράδιο ράδιο ράδιο αγάπη μου" και εννοούσε το τότε ραδιόφωνο.
Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να ξαναγυρίσουμε στο παλιό καλό ραδιόφωνο (που δεν το βλέπω) και τότε ίσως ξαναβάλουμε στις μνήμες αγαπημένους μουσικούς σταθμούς που αγαπούν και προωθούν τη μουσική στ' αλήθεια και ραδιοφωνικούς παραγωγούς που ακούνε τα cd που τους στέλνουν και επιλέγουν αν και τι θα παίξουν.Καλοί οι σπόνσορες για όλους μας.Αλλά όχι μόνο σπόνσορες.Και λίγη καλλιτεχνική δουλειά δεν βλάπτει.Η καλλιτεχνία δεν είναι αρρώστια.Είναι θεραπεία.


 

ΚΑΛΕ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΤΕ ΕΣΕΙΣ;

Έχω αρχίσει να βαριέμαι πάρα πολύ τις ατάκες του στυλ "Που χαθήκατε εσείς;" ή "Δεν σας βλέπω πουθενά.Το διαλύσατε;".Ρε φίλε συγγνώμη.Ένας μουσικός είναι πάντα μουσικός.Αν είναι καλός πάντα υπάρχει ,δουλεύει και δημιουργεί.Αν δεν είναι καλός πάει σπίτι του.Το θέμα είναι το promo.
Όταν ένα group όπως τα Ημισκούμπρια,που όλοι γνωρίζουμε και γνωρίζετε ότι πρεσβεύει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής με συγκεκριμένο στυλ και τρόπο ,αποφασίζει να εμφανίζεται αραιά ή καθόλου στα ΜΜΕ και επιλέγει το Ιnternet για να προωθεί την δουλειά του σημαίνει πως αυτή είναι η επιλογή του.Αν εσύ είσαι μπάρμπας ή θείτσα και ακόμα ενημερώνεσαι από τα κανάλια δεν σου φταίω σε τίποτα.
Τα Ημιζ κάνουν τα live τους,φτιάχνουν τα τραγούδια τους,τα σόλο τους ,τα κέφια τους και τα γούστα τους.Έχουν κόσμο παλιό και νέο και γουστάρουν.Γιατί ρε φίλε όταν βλέπεις ένα καπελάκι στην τηλεόραση θεωρείς ότι αυτό το καπέλο "σπέρνει" ενώ τα άλλα καπέλα έχουν πιάσει πάτο;
Και ποιος είναι ο πάτος για σένα και πια η κορυφή.Και ποιος ζήτησε ποτέ την κορυφή;
Τα Ημιζ ,από την πρώτη μέρα που ξεκίνησαν έκαναν μόνο αυτό που ήθελαν και τίποτα λιγότερο ή παραπανήσιο.Γιαυτό μας μίσησαν ,μας απαξίωσαν ή μας αγάπησαν τρελά.(Ακόμη και σήμερα ,μετά από τόσα χρόνια,είμαστε κόκκινο πανί για κάποιες φυλλάδες ιντερνετικές και μη).
Γιατί είμαστε original ,δεν κοροιδέψαμε ποτέ κάποιον ότι είμαστε κάτι άλλο.
Γιαυτό φίλε μου όταν με ξαναδείς στο δρόμο ρώτα απλά που παίζουμε να έρθεις να μας δεις.Όχι που χαθήκαμε γιατί "χαμένοι" είναι άλλοι.Εμείς ξέρουμε που πατάμε και βαδίζουμε.Και να μην ξέρουμε σκασίλα μας μεγάλη και δέκα παπαγάλοι.Θα φάμε τα μούτρα μας και θα γουστάρουμε και θα γελάμε με την πάρτη μας.
Γιατί εμείς έχουμε ακόμα χιούμορ.

ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Επειδή από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια σας στέλνω στην σελίδα www.elliniki-skini.gr του φίλου μου του Μπάμπη ( μία όαση στο χάος του net ) για να τσεκάρετε τον Φωτεινό μου και πέντε συλλεκτικές ιστορίες που έγραψα αποκλειστικά για το site.Ο Φωτεινός είναι ένα παιδάκι που λέει μόνο αλήθειες (γιατί τα παιδιά λένε μόνο αλήθειες) και κάποια στιγμή εμείς οι μεγάλοι πρέπει να σκύψουμε και να τα ακούσουμε γιατί μόνο καλύτερη θα κάνουν την άθλια ζωή μας.Ποιος ξέρει μπορεί στο μέλλον να γράψω κι άλλους "Φωτεινούς".Μέχρι τότε απολαύστε αυτά τα λίγα.

(Τον "Φωτεινό" θα τον βρείτε στο κομμάτι "Backstage" στο www.elliniki-skini.gr).

Eδώ και τα links

http://www.elliniki-skini.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=542:foteines-istories-den-exo-vrei-tipota&catid=45:2010-07-02-10-45-26&Itemid=8

http://www.elliniki-skini.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=583:foteines-istories-miniseis&catid=45:2010-07-02-10-45-26&Itemid=8

http://www.elliniki-skini.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=648:foteines-istories-poios-einai-o-o-ntin&catid=45:2010-07-02-10-45-26&Itemid=8

http://www.elliniki-skini.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=704:foteines-istories-mpala-mpala&catid=45:2010-07-02-10-45-26&Itemid=8

http://www.elliniki-skini.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=811:foteines-istories-megadeth-giortes&catid=45:2010-07-02-10-45-26&Itemid=8

ΕΓΩ ΑΚΟΥΩ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΙΠ ΧΟΠ

Η ατάκα που ακούω πολύ συχνά είναι "Εγώ δεν ακούω χιπ χοπ αλλά ακούω Ημισκούμπρια". Αυτή η ατάκα πάντα με κολάκευε γιατί -σαν άνθρωπος που αγαπάει τη μουσική- ήθελα πάντα να απευθύνομαι σε διάφορο κόσμο.Και μέχρι σήμερα το έχω πετύχει.
Η ατάκα όμως που δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα είναι "Εγώ ακούω μόνο ελληνικό χιπ χοπ".Ο φίλος και συνοδοιπόρος DJ ALX μου είχε πει με την απαράμιλη λογική του ανθρώπου που γνωρίζει τα πράγματα."Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ακροατών.Αυτοί που ακούνε μόνο ελληνικό χιπ χοπ,αυτοί που ακούνε μόνο ξένο και οι σωστότεροι που ακούν και τα δύο."Οκ εγώ μεγάλωσα με ξένο χιπ χοπ και είμαι γερο παραλυμένος κολλημένος με τον LL Cool J και τους RUN DMC.
Ποιος ροκάς όμως θα σου πει "εγώ ακούω μόνο Τρύπες ή Ξύλινα Σπαθιά,είμαι ροκ".Ποιος μεταλάς θα σου πει "εγώ ακούω μόνο Spitfire είμαι μέταλο".Μην τρελαθούμε κιόλας!
Αν κάποιο ελληνικό γκρουπ σε έχει επηρεάσει στο στυλ σου καλά έκανε.Δώσε το respect το αιώνιο και τέρμα.Όμως δεν νοείται χιπχόπερ ανά τον κόσμο που να μην ακούει τα πάντα και να επηρεάζεται από αυτά και να δημιουργεί.Ο χιπχόπερ είναι ο μόνος μουσικός,ακροατής που ξέρει τα πάντα από το χώρο της μουσικής.Το στυλάκι "είμαι αληταράς και γυρίζω στους δρόμους και το μεσημέρι τρώω το μουσακά της μαμάς μου" είναι πλέον τόσο αστείο που το έχουν καταλάβει και οι θειάδες μου στο χωριό.Το χιπ χοπ είναι γνώση.Γνώση του δρόμου και της κοινωνίας.Γνώση της μουσικής.Και αυτή τη γνώση την αποκτάς με τα χρόνια.Εκτος αν μένεις στο Bronx ή στο Compton οπότε γεννιέσαι με τη γνώση.Το χιπ χοπ είναι προβληματισμός από τα πιο σοβαρά μέχρι τα πιο αστεία.Είναι τρόπος ζωής.
Ένας νέος βοσκός θα επηρεαστεί από τον παλιότερο βοσκό στην τεχνική αλλά αν θέλει να προχωρήσει παραπέρα θα πρέπει να δει και τα μεγάλα εργοστάσια γάλακτος.Αλλιώς θα παραμείνει στο χωριό του να βοσκάει τα προβατάκια.Αν είναι αυτό που θέλει είναι σεβαστό και το επικροτώ.Όμως μετά να μην γκρινιάζει γιατί οι άλλοι βοσκοί έφυγαν από το χωριό και είναι μόνος.Να μην κατηγορεί τους άλλους βοσκούς.Να μην dissάρει τους άλλους βοσκούς.
Το χειρότερο είναι να βλέπω κόσμο να βαφτίζεται χιπχόπερ και να λέει και να κάνει του κόσμου τις παπαριές.Ημιμάθεια και προσπάθεια να ταμπελοποιηθεί για να είναι ο "κακός" της τάξης.Ναι ο "κακός" της τάξης και ο "μαλάκας" του κόσμου.
Όλα αυτά τα γράφω με αγάπη για τους νέους μουσικάντηδες και όχι με κακία.Δεν dissάρω κανέναν γιατί θα ήταν και ντροπή μου.Απλά κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσετε και αν θέλετε να κάνετε χιπ χοπ να δουλέψετε σοβαρά ,με όνειρα και με όραμα.Γιατί αλλιώς το Jumbo είναι γεμάτο παιχνίδια.Δεν χρειάζεται να παίζετε με την μουσική που αγαπάω.Είναι κρίμα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΑ

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη


Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες
τώρα που είμαστε αγκαλιά.
Πάρε τις πίκρες, τις πίκρες μου και ρίχ’ τες
στο βράχο του καβο-Μαλιά, καλέ μου,
στο βράχο του καβο-Μαλιά.

Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες
τώρα που είμαστε αγκαλιά,
και τις βαθιές λαβωματιές σου δείχ’ τες
να σ’ τις γιατρέψω με φιλιά, καλέ μου,
να σ’ τις γιατρέψω με φιλιά.

Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες
και τίποτα να μη μου πεις.
Πέρασα χίλιες, χίλιες άδειες νύχτες,
νύχτες που πρόσμενα να ’ρθεις, καλέ μου,
νύχτες που πρόσμενα να ’ρθεις.