Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ HIP HOP

Ήταν το 1986 όταν έπεσαν  στα χέρια μου δυο κασέτες. Το Raising Hell των RUN DMC και το License to ill των Beastie Boys. Μέχρι και σήμερα το Heavy Metal είναι από τις αγάπες μου τις μεγάλες. Όμως αυτά τα δυο προτζεκτάκια θα με ανάγκαζαν να κάνω στροφή 180 μοιρών και να αγαπήσω το hip hop τόσο πολύ που μερικές στιγμές να καταντώ γραφικός. Ακούστε το "Βετεράνος MC" που φτιάξαμε με τον DJ ALX και θα καταλάβετε.
Μετά τσίμπησα (σε βινίλιο βέβαια) το Bad του LL Cool J ,το Yo bum rush the show των Enemy ,το Loc-ed after dark του Tone Loc ,τα "παλιά" του Flash και του Melle Mel και πάει λέγοντας.
Μετά μπήκα στο L.A. και γνώρισα τον Ice T και τους N.W.A. και ενθουσιάστηκα!
Tα πράγματα κύλησαν από μόνα τους. Και όταν πια είχα πιστέψει ότι ήμουν ο μόνος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που άκουγε hip hop (δεν υπήρχε internet τότε) μπήκα στο ραδιόφωνο.
Η ιστορική εκπομπή "Breathless"! Ουάου!
Με τα χίλια ζόρια έπεισα τον ιδιοκτηταρά του σταθμού να παίξω hip hop. Πρέπει να ξέρετε ότι το 90 το να παίξεις hip hop σε μαγαζί ήταν αστείο και μόνο να το σκέφτεσαι. Πόσο μάλλον να το παίξεις σε ραδιόφωνο. Μόλις τα κατάφερα το πανηγύρι ξεκίνησε! Τότε δούλευα σε ένα κωλομάγαζο (καλή του ώρα γιατί με έμαθε την αληθινή ζωή και την πιάτσα) και έπαιρνα 80.000 δραχμές. Βάλε πόσα έδινα σε δίσκους για να κρατήσω ζωντανή την ραδιοφωνική εκπομπή μου από την οποία φυσικά δεν πληρωνόμουν. Είχα τέτοιο πάθος για το hip hop που δεν ζήτησα καν λεφτά (κορόιδοοοο!!!).
Ο σταθμός είχε και μία σοβαρή ροκ ζώνη με δυνατούς παραγωγούς που ακούγοντάς με κατάλαβαν ότι αυτή η μουσική που παίζω δεν είναι τελικά για τα "φλωράκια" όπως πίστευαν όλοι οι απαίδευτοι σε αυτή τη χώρα αλλά έχει κάτι να πει. Έτσι μέσω γνωστών άρχισα κι εγώ να πηγαίνω σε πριβέ συγκεντρώσεις και παρτάκια μουσικόφιλων ,αγκαλιά με τα βινίλιά μου και να παίζω hip hop εκεί που δεν έχει ξανακουστεί. Και αυτό ήταν νίκη για μένα. Νίκη επίσης ήταν η συγκέντρωση σε εβδομαδιαία βάση όλο και περισσότερων ακροατών της μοναδικής hip hop εκπομπής στα ερτζιανά με ροκ εντ ρολ όνομα."Breathless"!
Εκεί γνώρισα τον Μιθριδάτη και τον Πρύτανη και όλα τα άλλα παιδιά που μας λένε όλοι "παλιά σχολή" ενώ δεν έχουμε ακόμη προλάβει να παλιώσουμε στ' αλήθεια. Και εμείς είμασταν αυτοί που χώναμε φράγκα για να αγοράζουμε δίσκους. Εμείς χώναμε στα περίπτερα για να αγοράσουμε το "Source" ,το "Hip hop connection" και το "Rap pages" για να ξεστραβωθούμε να μάθουμε για τη μουσική που αγαπάμε. Εμείς μαζευόμασταν σε τρύπες μαγαζιά για να κάνουμε πάρτυ και απλά να βρεθούμε όλοι μαζί και να μιλήσουμε για μουσική. Εμείς είμασταν που προσπαθούσαμε να πείσουμε παπάρες ότι αυτό είναι μουσική. Και το όνειρο όλων? Να βγάλουμε δίσκο! Για να το ακούμε μεταξύ μας όχι τίποτα παραπάνω. Είμαστε αυτοί που βγαίνουν κάποιοι νεότεροι και κατηγορούν με μεγάλη ευκολία. Και μιλάω για όλη την παλιά φουρνιά.
Φίλε μου αγαπημένε και παρόλα αυτά χθεσινέ αν δεν υπήρχε η παλιά σχολή δεν θα μιλάγαμε σήμερα για hip hop. Αν δεν υπήρχε το ξένο hip hop δεν θα μιλάγαμε σήμερα για ελληνικό hip hop. Γιαυτό μην ακούω μπούρδες του στυλ "εμείς δεν ακούμε τις αμερικανιές αλλά ελληνικό χιπ χοπ!" γιατί θα πεθάνω στο γέλιο. Δηλαδή το ελληνικό hip hop είναι παραδοσιακή ελληνική μουσική ; Ο παππούς μου ο Μήτσος άκουγε Ηip hop στο χωριό που μεγάλωσε; Πληζ!
Το ότι δανειζόμαστε στοιχεία από το εξωτερικό ,ότι μουσική και να παίζουμε, είναι προφανές και δεδομένο. Το να μην μεταφέρουμε τις "αμερικανιές" στα ελληνικά δεδομένα είναι το ζητούμενο. Όμως να μην ξεχνάμε ,αν γουστάρουμε αυτή τη μουσική που λέγεται Ηιp hop, ότι άλλοι μεγάλοι δάσκαλοι την ξεκίνησαν κάπου αλλού. Όπως και το ροκ, τη jazz ,το metal κλπ.
Στην εποχή λοιπόν του Net και των άπειρων πληροφοριών δεν πρέπει να υπάρχει hip hop ακροατής που να μην γνωρίζει τη μουσική που ακούει. Όλα τα άλλα είναι καγκουριές, μόδα, ψευτομαγκιά και προσπάθεια ένταξης σε μια κάστα. Η μουσική είναι μουσική και ή την ακούς ή τον πούλο. Η φιγούρα ,η ψευτιά και το δήθεν δεν έχουν θέση εδώ. Δεν είχαν ποτέ. Κι όποιος πίστεψε ,λόγω των καιρών, ότι έτσι είναι το Ηip hop του λέω ότι κάνει μεγάλο λάθος.
Ο αγώνας που έγινε από τα Ημισκούμπρια , από τους TXC , FFC , RAZASTARR , ACTIVE MEMBER , GOIN THROUGH  και όλους τους μετέπειτα ήταν αγώνας πραγματικός. Λάθη έγιναν σίγουρα από όλους αλλά ποιος είναι ο αλάνθαστος για να τα κρίνει. Δεν κάνω τον έξυπνο μην με παρεξηγείτε ούτε προσπαθώ να παραστήσω τον ηγέτη. Το "αρχηγιλίκι" ήταν πάντα κάτι που σιχαινόμουν και γιαυτό λουφάζω συχνά μέσα στην τρύπα μου και αφήνω άλλους να παίζουν αυτό το ρόλο.
Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπάει τη μουσική ,που ακόμα αγοράζω cd ή βινίλια , ακόμα κάνω ζωντανές εμφανίσεις, ακόμα αλλάζω δίσκους πίσω από πλατώ και ακόμα μαλώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν έχω προσφέρει όσα θα ήθελα και δεν κάνω κάτι γιαυτό.
Συγγνώμη αν σας έπρηξα τ' αυτιά. Δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Το μόνο που ζητώ είναι όταν θα κρεμάσω το μικρόφωνό μου (γιατί ακόμα δεν έχω ξοφλήσει όπως νομίζουν μερικοί ανόητοι) να αφήσω πίσω μου ανθρώπους που θα αγαπάνε τη μουσική όπως την αγάπησα εγώ και οι φίλοι.


12 σχόλια:

  1. κυριε μετζελο με λενε μαριο μπιλα.ειμαι 18 χρονων και λατρευω το χιπ-χοπ.πολλοι λιγοι φιλοι μου το εκτιμουν αλλα εγω συνεχιζω να το ακουω.πιστευω οτι πλεον εχει αλλαξει πολυ και δεν ξερω αν το χιπ-χοπ οπως ξεκινησε και το βιωσατε εσεις υφισταται ακομη.εγω προσωπικα προτιμω τραγουδια του 90 και του 2000 παρα τα σημερινα τα οποια θεωρω οτι ειναι απλα urban mix αλλα αυτο το αφηνω σε ειδικους οπως εσας για να το κρινετε.προσωπικα γουσταρω τα ημισκουμπρια αλλα και αλλους ραπερς που ξεκινησαν το 90 και συνεχιζω να τους ακουω.πιστευω οτι το χιπ-χοπ ποτε δεν θα γινει αποδεκτο στην ελλαδα γιατι δεν μπορουμε να δεχτουμε την αληθεια που κρυβει.θελω να σας πω οτι οι ελαχιστοι πιστοι οπαδοι θελουμε να στηριξετε και να συνεχισετε αυτο που αρχισατε.παντα θα υπαρχουν καποιοι που θα σας στηριζουν λιγοι αλλα πιστοι.ταπεινος οπαδος του αληθινου χιπ-χοπ Μάριος Μπίλας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το χιπχοπ μου χωρίζεται σε δύο περιόδους, η πρώτη φάση ήταν και η γενικότερη γνωριμία μου με τη μουσική και ναι, ξεκίνησα ακούγοντας ημιζ,"η γάτα η χοντρή, ουρακοτάγκος, στενές επαφές με τρείς τύπους κλπ "αυτά μέχρι να μπώ στην ηλικία των 15-16 όπου αγρίεψαν τα πράγματα. Περιθωριακή ροκ με τους άσημους τότε placebo και without you I am nothing ενω στη συνέχεια μπήκα στα βαθιά της έπικ και black metal (cradle, blind guardian, emperor, Virgin Steele)και τώρα στα γεράματα στα 26 τα φερε η ζωή να ξαναπέσω στη χιπ χοπ!

    Άκουσα που λες ΔΜ το προσωπικό δίσκο του μιθριδά και τις τελευταίες σας δουλειές, πολλά κομμάτια ήτ6αν ενδιαφέρον αλλά το γενικότερο στυλ "ραπάρω και μαμάω τις γκόμενες του κλαμπ" δε με εκφράζει και επιπλέον σιχαίνομαι τα κλαμπ.

    Το χιπ χοπ δεν είναι ελληνικό αλλά μπορεί να έχει τη βάση του στον ελληνικό πολιτισμό και αυτό το διαπίστωσα με τη συνεργασία Αρτέμη Σπανουδάκη, τι να πω πραγματικά όταν πρωτοάκουσα τις συνθέσεις ήταν σαν αποκάλυψη μιας και κατάφεραν να βγάλουν κάτι έπικ με χώσιμο και προσωπικότητα χωρίς να γίνεται κιτς κάτι που συνέχισε και στον "Λυκόσχημο αμνό"

    ΔΜ μπορώ να πω πως συντρόφευσατε τη παιδική μου ηλικία, ημίζ και κομιξ και η κασέτα να τελειώνει και πάλι απο την αρχή όμως πλέον η μουσική οφείλει να γίνει μια ανώτερη πνευματική τροφή με στίχο που να προβληματίζει και να έχει βάθος το χιούμορ είναι θεμιτό μα όχι αρκετό, το 2012 είναι ένα έτος που ρίχνει πολλούς Έλληνες στο δρόμο και την ανέχεια, η μουσική οφείλει να αφυπνίζει και όχι να αποχαυνώνει.

    Με εκτίμηση Νίκος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δημήτρη, σε αγαπάμε και σε σεβόμαστε ακριβώς για όσα ανέφερες και στο εξαιρετικό κείμενό σου. Κι εγώ σχετικά "πιτσιρικάς" είμαι, αλλά ξέρω πως χάρη στην εκπομπή σου "Breathless" και τα πρώτα σου parties ξεπετάχτηκε και το ελληνικό χιπ χοπ προς τα έξω και ευδοκίμησε και στην "Μπανανία" μας Ελλάδα. Και όσοι είναι μάγκες βγαίνουν και το παραδέχονται στα ίσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητέ Μέτζελε,έχεις απόλυτο δίκιο για τη μάχη που δώσατε εσείς οι "παλιοσχολήτες".
    Ίσως εγώ να μην είμαι τόσο παλιός και να με περνάτε 5-6 χρόνια αλλά πρόλαβα και έζησα και εγώ κάποιες στιγμές που το Χιπ Χοπ στην Ελλάδα δεν είχε και τόση δημοφιλία όπως έχει σήμερα,και μας κοιτούσαν περίεργα.

    Κάποτε ήμουν και εγώ έτσι όπως περιγράφετε στο άρθρο σας.Άκουγα κυρίως Ελληνικό Χιπ Χοπ και δεν με ενδιέφερε και τόσο το ξένο.Ένιωθα πως με κάλυπτε αυτό που άκουγα εδώ.Και κάποια στιγμή και εγώ σκέφτηκα να ασχοληθώ και να φτιάξω κάτι δικό μου.
    Αλλά εκείνη την εποχή άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάποια πράγματα με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που είχα μέχρι πριν.

    Παρατήρησα πολλές διαφορές ανάμεσα σε πράγματα που υπάρχουν στην Αμερική,και πράγματα τα οποία έχουμε εδώ στην Ελλάδα,και παρ' ότι τα αποκαλούμε με το ίδιο όνομα,επί της ουσίας είναι πολύ διαφορετικά.
    Αυτό με έκανε να πιστέψω πως θα ήταν καλό αν προσπαθούσα να κοιτάξω έξω και να φέρω πράγματα από έξω μέσα.

    Αλλά έκανα λάθος.Γιατί δυστυχώς η πλειοψηφία αυτού που ονομάζουμε Ελληνικό Χιπ Χοπ κοινό,ανήκει στη κατηγορία που περιγράψατε,ανθρώπων που έχουν συνηθίσει και αποδεχτεί ως μοναδικό Χιπ Χοπ αυτό που υπάρχει στην Ελλάδα,με τον τρόπο που υπάρχει και έχει διαδοθεί,τον λάθος τρόπο.
    Από συζητήσεις και μερικά δείγματα για το τι πίστευα πως θα ήταν καλό και σωστό να κάνω,κατάλαβα πως το Ελληνικό κοινό διαφωνούσε κάθετα με αυτό,και μερικοί δεν το θεωρούσαν καν Χιπ Χοπ.

    Και ποιος ήμουνα εγώ για να προσπαθήσω να μάθω κάτι διαφορετικό,σε μια μερίδα κόσμου που έχει πειστεί και αποφασίσει να υποστηρίξει φανατικά κάτι συγκεκριμένο που είναι διαφορετικό από αυτό που πίστευα και μου άρεσε εμένα ?

    Αποφάσισα να μην το προχωρήσω.
    Αλλά ταυτόχρονα ένιωσα και μια ξενέρα με το τρόπο σκέψης του μέσου Έλληνα Χιπ Χοπ ακροατή.Πλέον δεν με ενδιέφερε να ασχοληθώ ούτε στο ελάχιστο για αυτό το κοινό.Σταμάτησα να είμαι ένας από αυτό.
    Πλέον ακούω μόνο Αμερικάνικο Χιπ Χοπ.

    Και τα σχέδια μου για να κάνω εγώ ο ίδιος κάτι σε αυτή τη μουσική έχουν αναβληθεί επ' αόριστον,μέχρι να αποκτήσω αρκετά χρήματα ώστε να μπορώ να κάνω μια δουλειά την οποία θα την προωθήσω στην Αμερική.Χωρίς να είμαι εκεί. Απλά επειδή πιστεύω πως άμα αυτό που κάνω ακουστεί εκεί υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να εκτιμηθεί από ότι άμα το κάνω εδώ.
    Φυσικά τα οικονομικά είναι γενικά στενά αυτό το καιρό,και η καθημερινή ρουτίνα με έχει απορροφήσει τόσο πολύ που δεν μου μένει σχεδόν καθόλου χρόνος για beats,ηχογραφήσεις κτλπ.
    Αλλά σαν όνειρο υπάρχει σε κάποια άκρη του κεφαλιού μου,βαθιά να κάθεται και να καρτερεί...

    Καλή σας ημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. to HIP HOP 8a zei gia panta.Apla na 8ymomaste ena prama.Irthe ap tin Ameriki ara sevasmos kai xamila to kefali an 8elume n ftasume psila edw pera.De borw na vlepw pswnismenus efivous k ''MC's'' pu nomizun oti kanun tin idia mousiki pu megalwsa akugontas (NWA,2PAC, BIGGIE, DMX,213,G Unit,Eminem,LOX,Dipset,Wu tang,Gangstar ktlp...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. kata tin apopsi mou den proil8e apo tin ameriki alla apo tin Nea Iorki....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. το ειδος εχει ριζες βαθια χωμενες στην αφρικη
    κιας ηρθε απ την πουτανα αμερικη,λοιπον?
    πρεπει και δω να φωραμε στο λαιμο χρυσα μενταγιον?
    ευκολα μην παραμυθιαστεις απ τον πρωτο τυχον

    εκπτωτος αγιος.αναφλεξη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ακουω beastie απο το licenced to ill και μετα. φορεσα τα αθλητικα μου λυτα και τις κουκουλες μου. απλα σημερα εχει γινει πολυ μοδα και εχει επηρεαστει πολυ απο το r 'n b. ειμαι καθηγητης και μαθαινω απο τα παιδια πολλα νεα συγκροτηματα που ακουνε και μπορω να πω οτι υπαρχουν αξιολογες δουλειες. παντα ελληνες. χρωμα ελληνικο δεν μπορουμε να ζηταμε. σε ενα πραγμα ονο θα διαφερουμε απο τα αγγλοφωνα rap, στη γλωσσα μας που δυσκολευει στο ρυθμο και στις ριμες. πλουσια γλωσσα αλλα και πολυσυλλαβη. συνεχιστε να βοηθατε τους νεους με το κεφι και τις γνωσεις σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. metzelo ise anamfivola poli palios raper!apo tous protous!exeis mia ksexoristi prosopikotita kai ena episis idietero kalo xioumor!Eno mporeis na kaneis skliropiriniko 'gamato' rap kanis afto pou thes. ekfrazese meso xiomoristikon stixon.

    STIMER

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αυτό που αναφέρεις περί αγώνα, πίσω στις μέρες του '90, αν δε το έχει ζήσει κάποιος πολύ δύσκολα το κατανοεί. Τότε που το ραπ δεν ήταν μόδα αλλά κάτι το "περίεργο", τότε που έλεγες ότι ακούς hip hop και οι συμμαθητές σου σε κοιτάγανε σαν λεπρό ή έστω σαν έναν ιδιόρρυθμο τύπο, τότε που όπως λες και συ προσπαθούσαμε με οποιοδήποτε τρόπο να προμηθευτούμε το καινούργιο Source και το Rap Pages για να δούμε τι παίζει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

    Αντίθετα με τους υπόλοιπους που σχολιάσανε παραπάνω, εγώ ξεκίνησα πρώτα με ξένο και μετά με ελληνικό χιπ χοπ. Για τον απλούστατο λόγο πως το 1994 που ξεκίνησα να ακούω, ελληνικό χιπ χοπ μπορεί μεν να υπήρχε αλλά χωρίς τις κυκλοφορίες από μεγάλες εταιρίες πολύ δύσκολα έφτανε στα αυτιά σου. Δεν υπήρχε βλέπεις YouTube και forums τότε για να αυτοπροβάλλεται ο καθένας. Ίσως για αυτό και ότι ακούγαμε τότε να άξιζε πραγματικά, γιατί το σάπιο ή ακόμα και το μέτριο δεν μπορούσε να φτάσει στα αυτιά σου.

    Σε αισθάνομαι απόλυτα για όλα τα παραπάνω γιατί ήμουν και γω κάποιος που γαμώτο, το αγάπησα αυτό το είδος και προσπάθησα να αποκαταστήσω το όνομα του σε παρέες και πηγαδάκια όταν αρχίζανε οι γνωστές συζητήσεις κραξίματος τις όμορφες εποχές της μέσης των 90s. Και καλά κάνουν τα νέα παιδιά και εκτιμούν τα καινούργια ονόματα (και γω έχω βρει πολλά φρέσκα πράγματα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα τελευταία χρόνια) αλλά το να αφορίζεις την παλιά σχολή, ειδικά εαν δε ξέρεις τι καταστάσεις έχουν περάσει για αυτό το είδος είναι απλά γελοίο.

    One love.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. http://aitiokaiapotelesma.blogspot.com/2011/01/why-hip-hop-sucks-at-2010.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή